The First European Housing Project for Older Turkish Migrants in Haarlem, the Netherlands, and Its Lasting Legacies (1993–2008)

This description is provided in three languages: English, Dutch and TurkishEnglish DescriptionThis historical research article examines a pioneering housing initiative for older Turkish migrants launched in Haarlem, the Netherlands, in 1993, and its long-term residential, policy-related and institutional legacies.The project originated within the Amsterdam Centre for Foreigners (Amsterdams Centrum Buitenlanders, ACB), which initiated the Haarlem housing project and assigned Dr. Süleyman T. K. Damra to its development. The project subsequently received support from the European Union, the Dutch Ministry of Welfare, Health and Cultural Affairs, the Province of North Holland and the Municipality of Haarlem, reflecting an early example of cooperation between migrant communities and public authorities at multiple administrative levels.Drawing on original archival correspondence, housing studies, governmental records, architectural documentation, contemporary newspaper reports and supplementary historical testimony, the study reconstructs the development of the Bizim Ev (Our Home) initiative and its significance for migrant ageing and housing policy in the Netherlands.An important historical milestone occurred on 27 November 1993, when the findings of the Bizim Ev housing research were presented by Dr. Damra to Minister Hedy d’Ancona, the Dutch Minister of Welfare, Health and Cultural Affairs, during the national TISBO conference at Hotel Krasnapolsky in Amsterdam. In her prepared address, the minister acknowledged the establishment of TISBO as a positive development in the growing collective representation of older migrants and emphasised the need for public services to respond to their specific cultural, social and welfare needs.The Haarlem initiative also had significant organisational consequences. Building upon his experience with the housing project and the broader needs of older migrant communities, Dr. Damra first founded the Turkish-Islamic Elderly Union (Turks-Islamitische Ouderen Bond, TISBO) on 5 July 1993 and subsequently established the Netherlands Islamic Elderly Union (Nederlandse Islamitische Bond voor Ouderen, NISBO) on 5 July 1995. These organisations contributed to the development of institutional representation, social welfare advocacy and culturally responsive services for older migrant communities in the Netherlands.The research focuses on three interconnected dimensions:Housing development and long-term outcomes: The original residential proposal at Prof. Boumanstraat and its subsequent continuation through a DP6-designed housing development at Brusselstraat, completed in 2008.Policy and institutional cooperation: The initiating role of ACB and the involvement of European, national, provincial and municipal authorities in addressing the housing and welfare needs of older migrants, including the national policy attention demonstrated by Minister Hedy d’Ancona's participation in the 1993 TISBO conference.Institutional legacies: The successive establishment of TISBO (1993) and NISBO (1995) by Dr. Damra, extending the initial housing initiative into broader forms of collective representation, advocacy and institutional support for older migrant and Muslim communities.The article demonstrates how an early housing initiative, originating within a migrant-support organisation and developed through cooperation with public institutions, generated lasting consequences beyond its original residential objectives. Its significance lies not only in the evolution of housing arrangements but also in its contributions to the emergence of migrant ageing as a policy concern and to the development of independent representative organisations.The study provides an archival foundation for further research on migration history, social gerontology, housing policy, public–civil society cooperation, migrant organisations and the ageing of first-generation migrant communities in Europe.Document type: Historical Research Article Research period: 1993–2008 Geographical focus: Haarlem, the NetherlandsCitation:YILMAZ, C. (2026). The First European Housing Project for Older Turkish Migrants in Haarlem, the Netherlands, and Its Lasting Legacies (1993–2008). Zenodo. https://doi.org/10.5281/zenodo.23797990Nederlandse beschrijvingDit historisch-wetenschappelijke artikel onderzoekt een baanbrekend huisvestingsinitiatief voor oudere Turkse migranten, dat in 1993 in Haarlem, Nederland, werd gestart, en de langdurige gevolgen ervan op het gebied van huisvesting, beleid en institutionele ontwikkeling.Het project ontstond binnen het Amsterdams Centrum Buitenlanders (ACB), dat het Haarlemse huisvestingsproject opstartte en dr. Süleyman T. K. Damra met de ontwikkeling ervan belastte. Het project kreeg vervolgens steun van de Europese Unie, het Nederlandse Ministerie van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur, de Provincie Noord-Holland en de Gemeente Haarlem. Daarmee vormde het een vroeg voorbeeld van samenwerking tussen migrantengemeenschappen en overheidsinstanties op verschillende bestuurlijke niveaus.Op basis van oorspronkelijke archiefcorrespondentie, huisvestingsonderzoeken, overheidsdocumenten, architectonische documentatie, eigentijdse krantenberichten en aanvullende historische getuigenissen reconstrueert de studie de ontwikkeling van het initiatief Bizim Ev (Ons Huis) en de betekenis ervan voor de vergrijzing van migranten en het huisvestingsbeleid in Nederland.Een belangrijke historische mijlpaal vond plaats op 27 november 1993, toen dr. Damra tijdens de landelijke TISBO-conferentie in Hotel Krasnapolsky te Amsterdam de resultaten van het huisvestingsonderzoek Bizim Ev presenteerde aan minister Hedy d’Ancona, destijds minister van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur. In haar voorbereide toespraak beschouwde de minister de oprichting van TISBO als een positieve ontwikkeling in de groeiende collectieve belangenbehartiging van oudere migranten. Tevens benadrukte zij de noodzaak om publieke voorzieningen beter te laten aansluiten bij hun specifieke culturele, sociale en welzijnsbehoeften.Het Haarlemse initiatief had daarnaast belangrijke organisatorische gevolgen. Voortbouwend op zijn ervaringen met het huisvestingsproject en de bredere behoeften van oudere migrantengemeenschappen richtte dr. Damra op 5 juli 1993 eerst de Turks-Islamitische Ouderen Bond (TISBO) op en vervolgens, op 5 juli 1995, de Nederlandse Islamitische Bond voor Ouderen (NISBO). Deze organisaties droegen bij aan de ontwikkeling van institutionele vertegenwoordiging, belangenbehartiging op het gebied van welzijn en cultuurgevoelige dienstverlening voor oudere migrantengemeenschappen in Nederland.Het onderzoek richt zich op drie onderling samenhangende dimensies:Huisvestingsontwikkeling en langetermijnresultaten: Het oorspronkelijke woningbouwplan aan de Prof. Boumanstraat en de daaropvolgende voortzetting ervan via een door DP6 ontworpen woningbouwproject aan de Brusselstraat, dat in 2008 werd voltooid.Beleid en institutionele samenwerking: De initiërende rol van het ACB en de betrokkenheid van Europese, nationale, provinciale en gemeentelijke overheden bij het aanpakken van de huisvestings- en welzijnsbehoeften van oudere migranten, waaronder de landelijke beleidsmatige aandacht die tot uitdrukking kwam in de deelname van minister Hedy d’Ancona aan de TISBO-conferentie van 1993.Institutionele nalatenschap: De opeenvolgende oprichting van TISBO (1993) en NISBO (1995) door dr. Damra, waardoor het oorspronkelijke huisvestingsinitiatief uitgroeide tot bredere vormen van collectieve vertegenwoordiging, belangenbehartiging en institutionele ondersteuning van oudere migranten en moslimgemeenschappen.Het artikel laat zien hoe een vroeg huisvestingsinitiatief, ontstaan binnen een ondersteuningsorganisatie voor migranten en ontwikkeld in samenwerking met publieke instellingen, blijvende gevolgen had die verder reikten dan de oorspronkelijke huisvestingsdoelstellingen. De betekenis ervan ligt niet alleen in de ontwikkeling van huisvestingsvoorzieningen, maar ook in de bijdrage aan de erkenning van migrantenvergrijzing als beleidsvraagstuk en aan de ontwikkeling van onafhankelijke belangenorganisaties.De studie biedt een op archiefonderzoek gebaseerde grondslag voor verder wetenschappelijk onderzoek naar migratiegeschiedenis, sociale gerontologie, huisvestingsbeleid, samenwerking tussen overheid en maatschappelijke organisaties, migrantenorganisaties en de vergrijzing van de eerste generatie migranten in Europa.Documenttype: Historisch-wetenschappelijk onderzoeksartikel Onderzoeksperiode: 1993–2008 Geografische focus: Haarlem, NederlandCitatie:YILMAZ, C. (2026). The First European Housing Project for Older Turkish Migrants in Haarlem, the Netherlands, and Its Lasting Legacies (1993–2008). Zenodo. https://doi.org/10.5281/zenodo.23797990Türkçe AçıklamaBu tarihsel araştırma makalesi, 1993 yılında Hollanda'nın Haarlem kentinde yaşlı Türk göçmenler için başlatılan öncü bir konut projesini ve bu girişimin konut, kamu politikaları ve kurumsal gelişim alanlarındaki uzun vadeli etkilerini incelemektedir.Proje, Amsterdam Yabancılar Merkezi (Amsterdams Centrum Buitenlanders, ACB) bünyesinde ortaya çıkmıştır. Haarlem konut projesini başlatan ACB, Dr. Süleyman T. K. Damra'yı projenin geliştirilmesiyle görevlendirmiştir. Proje daha sonra Avrupa Birliği, Hollanda Refah, Sağlık ve Kültür Bakanlığı, Kuzey Hollanda Eyaleti ve Haarlem Belediyesi tarafından desteklenmiştir. Böylece girişim, göçmen toplulukları ile farklı yönetim düzeylerindeki kamu kurumları arasında gerçekleştirilen erken dönem iş birliği örneklerinden birini oluşturmuştur.Özgün arşiv yazışmaları, konut araştırmaları, resmî belgeler, mimar