ÇOCUK DOSTU KENT BAĞLAMINDA MUTLU VE YAŞANABİLİR KENTLER ÜZERİNE BİR İNCELEME

Bu çalışmanın amacı, çocuk dostu kent yaklaşımının yaşanabilir ve mutlu kentlerin oluşumuna nasıl katkı sunduğunu incelemek ve üç kavram arasındaki bütüncül ilişkiyi kuramsal ve karşılaştırmalı veriler ışığında ortaya koymaktır. Çalışma, çocukların fiziksel, sosyal ve kültürel ihtiyaçlarını önceleyen kentsel düzenlemelerin yalnızca çocuk refahını değil toplumun genel yaşam niteliğini de artırdığını ve çocuk dostu kentlerin toplumsal mutluluğu ve kentsel yaşanabilirliği güçlendiren temel bir unsur olduğunu savunmaktadır. Çalışmada yöntem olarak betimsel içerik analizi ve doküman analizi kullanılmıştır. Konuya ilişkin tezler, kitaplar, akademik makaleler ile ulusal ve uluslararası politika belgeleri sistematik biçimde taranmıştır. UNICEF’in CFCI girişimi, WHO, UN-Habitat ve OECD raporlarının yanı sıra yaşam kalitesi, mutluluk ve çocuk refahı endekslerindeki göstergeler karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiştir. Ayrıca Danimarka, İsviçre, Hollanda, İsveç ve Avusturya gibi üst sıralarda yer alan ülkelerin çocuk politikaları ve kentsel uygulamaları incelenmiştir. Karşılaştırmalı analiz, çocuk dostu kent bileşenlerinin güvenlik, erişilebilirlik, yeşil alanlar, katılım ve eşitlik gibi yaşanabilirlik göstergeleriyle büyük ölçüde örtüştüğünü göstermektedir. Araştırma sonucunda, çocuk dostu kent yaklaşımının çocuklara yönelik dar bir planlama modeli değil; kentsel yaşam kalitesini ve toplumsal mutluluğu artıran bütüncül bir kent yönetim modeli olduğu ortaya konmuştur. Bulgular, çocuk odaklı mekânsal ve yönetsel düzenlemelerin aile refahı ile güçlü biçimde ilişkili olduğunu göstermekte; Türkiye’de bu yaklaşımın kurumsal kapasite ve yerel politika tasarımı açısından geliştirilmesi gerektiğini vurgulamaktadır.