Takım Sporcularında Antrenör–Sporcu İlişkisi ile Sporda Mücadele ve Tehdit Düzeyleri Arasındaki İlişkinin İncelenmesi

Bu araştırmanın amacı, takım sporcularının antrenör-sporcu ilişkileri ile sporda mücadele ve tehdit değerlendirmesi düzeyleri arasındaki ilişkilerin incelenmesidir. Araştırma, nicel araştırma yöntemlerinden ilişkisel tarama modeline göre tasarlanmıştır. Araştırmanın örneklemini futbol, basketbol, voleybol, hentbol, ragbi ve diğer takım sporlarında yer alan toplam 209 sporcu oluşturmuştur. Veriler Kişisel Bilgi Formu, Antrenör-Sporcu İlişkisi Ölçeği ve Sporda Mücadele ve Tehdit Ölçeği kullanılarak toplanmıştır. Verilerin analizinde tanımlayıcı istatistiklerin yanı sıra Mann-Whitney U testi, Kruskal-Wallis H testi ve Spearman sıra korelasyon analizi kullanılmıştır. Çoklu karşılaştırmalardan kaynaklanabilecek Tip I hata oranını kontrol etmek amacıyla Holm düzeltmesi uygulanmıştır. Bulgular, cinsiyet, yaş, spor dalı, millî sporcu olma durumu, spor yaşı, mevcut takımla çalışma süresi ve mevcut antrenörle çalışma süresine göre mücadele, tehdit ve antrenör-sporcu ilişkisi alt boyutlarında istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulunmadığını göstermiştir. Spearman korelasyon analizi sonucunda mücadele değerlendirmesi ile antrenör-sporcu ilişkisinin yakınlık ve güven (ρ = 0,310), iletişim sağlama (ρ = 0,270) ve uyumlu çalışma (ρ = 0,340) alt boyutları arasında pozitif yönde anlamlı ilişkiler belirlenmiştir. Tehdit değerlendirmesi ile yakınlık ve güven (ρ = -0,160) ve uyumlu çalışma (ρ = -0,200) arasında düşük düzeyde negatif yönde anlamlı ilişkiler bulunurken, iletişim sağlama ile anlamlı bir ilişki saptanmamıştır. Anlamlı bulunan bu ilişkiler Holm düzeltmesi sonrasında da istatistiksel anlamlılığını korumuştur. Sonuç olarak, takım sporcularında daha olumlu antrenör-sporcu ilişkisi algısının daha yüksek mücadele değerlendirmesiyle ilişkili olduğu, tehdit değerlendirmesiyle ilişkilerin ise daha zayıf düzeyde ve ilişkinin alt boyutlarına göre farklılaştığı belirlenmiştir.