PARENT–SCHOOL PARTNERSHIP IN INCLUSIVE EDUCATION: EXPERIENCE OF A KAZAKHSTANI SCHOOL

The article examines the specific features of parent–school partnership in the context of inclusive education in Kazakhstan. The relevance of the study is determined by the fact that the expansion of inclusive practice in general education schools requires not only organizational and regulatory changes but also the development of sustainable interaction between the family and the educational institution. The aim of the study is to analyze the characteristics of parent-school partnership and to identify dimensions and reported difficulties associated with parents’ evaluations of interaction in the practice of a general education school. The study was conducted in the autumn of 2025 on the basis of a general education school in the city of Semey. The participants were 82 parents and legal representatives of schoolchildren, including 25 parents or legal representatives of children with special educational needs. Methodologically, the study has a descriptive-analytical design and combines quantitative and qualitative procedures of analysis. The main research instrument was an author-designed questionnaire that included items on parents’ attitudes toward inclusive education, scaled assessments of interaction with the school, a block of typical difficulties, and open-ended questions. The results showed that although parents generally demonstrate a positive attitude toward the idea of inclusive education, their assessments of the actual quality of interaction with the school remain more restrained. The most vulnerable aspects were the regularity of feedback, the extent to which parents’ opinions were taken into account in discussions of educational issues, and the coordination of actions among teachers and support specialists. The scientific value of the study lies in documenting, within a Kazakhstani school context, the coexistence of broad parental support for inclusion with mixed assessments of school readiness and moderate ratings of several partnership dimensions. The findings have practical value for strengthening regular feedback, parental participation in educational decisions, and coordination between teachers and support specialists. Мақалада Қазақстандағы инклюзивті білім беру жағдайында ата-аналар мен мектеп арасындағы серіктестіктің ерекшеліктері қарастырылады. Зерттеудің өзектілігі жалпы білім беретін мектептерде инклюзивті практиканың кеңеюі тек ұйымдастырушылық және нормативтік өзгерістерді ғана емес, сонымен қатар отбасы мен білім беру ұйымы арасындағы тұрақты өзара әрекеттестікті қалыптастыруды да талап ететінімен айқындалады. Зерттеудің мақсаты – ата-аналар мен мектеп арасындағы серіктестіктің ерекшеліктерін талдау және ата-аналардың өзара әрекеттестікке берген бағаларымен байланысты қырлар мен хабарланған қиындықтарды айқындау. Зерттеу 2025 жылдың күзінде Семей қаласындағы жалпы білім беретін мектеп базасында жүргізілді. Зерттеуге оқушылардың ата-аналары мен заңды өкілдері қатарынан 82 респондент қатысты; олардың 25-і ерекше білім беру қажеттіліктері бар балалардың ата-аналары немесе заңды өкілдері болды. Әдіснамалық тұрғыдан жұмыс сипаттамалық-талдамалық сипатқа ие және сандық әрі сапалық талдау рәсімдерін ұштастырады. Негізгі құрал ретінде ата-аналардың инклюзивті білім беруге қатынасы, мектеппен өзара әрекеттестікке берілген шкалалық бағалар, типтік қиындықтар блогы және ашық сұрақтарды қамтитын авторлық сауалнама пайдаланылды. Нәтижелер ата-аналардың инклюзивті білім беру идеясын жалпы оң қабылдайтынын, бірақ мектеппен нақты өзара әрекеттестік сапасына берілген бағалардың анағұрлым ұстамды болып қалатынын көрсетті. Ең осал қырлар ретінде кері байланыстың жүйелілігі, білім беру мәселелерін талқылау барысында ата-аналар пікірінің ескерілуі және педагогтер мен сүйемелдеу мамандары әрекеттерінің келісімділігі анықталды. Зерттеудің ғылыми құндылығы қазақстандық мектеп жағдайында ата-аналардың инклюзияны кеңінен қолдауы мектептің даярлығына берілген әркелкі бағалармен және серіктестіктің бірқатар қырларына берілген орташа бағалармен қатар жүретінін көрсетуінен тұрады. Нәтижелердің практикалық маңызы мектеп тәжірибесін жетілдірудің үш басымдығын айқындаумен байланысты: жүйелі кері байланыс, ата-аналардың білім беру шешімдеріне қатысуы және педагогтер мен сүйемелдеу мамандары әрекеттерінің үйлесімділігі. В статье рассматриваются особенности партнёрства между родителями и школой в условиях инклюзивного образования в Казахстане. Актуальность исследования определяется тем, что расширение инклюзивной практики в общеобразовательных школах требует не только организационных и нормативных изменений, но и выстраивания устойчивого взаимодействия между семьёй и образовательной организацией. Цель исследования заключается в анализе особенностей партнёрства между родителями и школой и выявлении параметров и отмеченных респондентами трудностей, связанных с оценками взаимодействия со школой. Исследование проведено осенью 2025 года на базе общеобразовательной школы города Семей. В исследовании приняли участие 82 респондента из числа родителей и законных представителей школьников; 25 из них были родителями или законными представителями детей с особыми образовательными потребностями. Методологически работа имеет описательно-аналитический характер и сочетает количественные и качественные процедуры анализа. В качестве основного инструмента использовалась авторская анкета, включавшая вопросы об отношении родителей к инклюзивному образованию, шкальные оценки взаимодействия со школой, блок типичных трудностей и открытые вопросы. Результаты показали, что при общем положительном отношении родителей к идее инклюзивного образования оценки реального качества взаимодействия со школой остаются более сдержанными. Наиболее уязвимыми аспектами выступают регулярность обратной связи, учёт мнения родителей при обсуждении образовательных вопросов и согласованность действий педагогов и специалистов сопровождения. Научная ценность исследования состоит в документировании на материале казахстанской школы сочетания широкой поддержки родителями идеи инклюзии со смешанными оценками готовности школы и умеренными оценками ряда параметров партнёрства. Практическая значимость результатов заключается в определении трёх приоритетов совершенствования школьной практики: регулярной обратной связи, участия родителей в образовательных решениях и согласованности действий педагогов и специалистов сопровождения.