Türkiye’de Tarımsal Destekleme Politikalarının İklim Değişikliğine Uyum ve Gıda Güvenliği Açısından Değerlendirilmesi: Erzincanİli Örneğinde Nitel Bir Değerlendirme

İklim değişikliği, Türkiye’de tarım sektörünü giderek daha kırılgan bir yapıya sürüklemekte; su rejimlerindeki bozulmalar, aşırı hava olaylarının sıklığı ve artan girdi maliyetleri tarımsal üretimi ve gıda güvencesini tehdit etmektedir. Bu bağlamda, tarımsal destekleme politikalarının iklim değişikliğine uyumun sağlanması ve olumsuz etkilerin hafifletilmesinde kritik bir araç olduğu söylenebilir. Bu çalışma, Erzincan ilinde pancar ve buğday üretimi yapan 17 üreticiyle gerçekleştirilen yarı yapılandırılmış görüşmeler aracılığıyla, Türkiye’de uygulanan tarımsal destekleme politikalarının iklime uyum ve gıda güvenliği bağlamındaki işlevselliğini nitel bir perspektiften değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Nitel içerik analizi yöntemiyle çözümlenen veriler, üreticilerin ağırlıklı olarak mazot ve gübre desteklerinden yararlandığını; ancak mevcut desteklerin artan üretim maliyetlerini karşılamada yetersiz kaldığını ve destek ödemelerinin üretim süreciyle uyumlu bir zamanlamaya sahip olmadığını ortaya koymaktadır. Bulgular, modern sulama sistemleri, iklim koşullarına dayanıklı tohum çeşitleri ve teknolojik üretim yöntemlerine yönelik desteklerin iklim değişikliğine uyum sürecinde belirleyici bir öneme sahip olduğunu göstermektedir. Bu çerçevede çalışma, mevcut tarımsal destek mekanizmalarının etkinliğine ilişkin yapısal sorunları ortaya koymakta ve politika önerisi olarak; saha analiz ve takibe dayalı, bölgesel özellikleri gözeten girdi destekleri, sulama yatırımlarını önceleyen ve eğitim odaklı, iklim değişikliğine uyum eksenli tarımsal destek politikalarının geliştirilmesi gerekliliğine dikkat çekmektedir.