ERKEN CUMHURİYET DÖNEMİNDE MİLLÎ BİRLİK İNŞASI KAPSAMINDA DİL REFORMU VE KİMLİK SÖYLEMİ (1932-1936)

Bu çalışma, Erken Cumhuriyet Dönemi’nde dil-yazı ve tarih alanındaki reformlar aracılığıyla millî birlik ve kültürün, Cumhuriyet’in resmî ve ideolojik söylemini yansıtan Cumhuriyet gazeteleri üzerinden toplumsal meşruiyetinin nasıl inşa edildiğini analiz etmeyi amaçlamaktadır. Bu kapsamda; erken cumhuriyet döneminde gazeteler aracılığıyla milli kültür ve kimliğin inşasının, halka hangi çerçevede sunulduğu, araştırmanın temel sorusunu oluşturmaktadır. Bu temel soru çerçevesinde aşağıdaki sorulara yanıt aranmaktadır. 1. Gazetelerde kaleme alınan köşe yazıları ve haberler tarihsel süreklilik ve kopuş arasında nasıl konumlanmaktadır? 2. Ulusal bilinç üretebilmek için kurulan dil ve tarih anlatısı nasıldır? 3. Reformların bilimsel ve toplumsal temelleri kamuoyuna nasıl sunulmuştur? Tematik içerik analizi yöntemiyle tasarlanmış bu çalışmada; kadim tarihsel geçmiş ile Avrupalı bir gelecek tahayyülü arasında sıkışan söylemsel yapı, dil ve tarih miti üzerinden şekillenen ulusallaşma pratikleri, dil ve ulus inşasında temellendirilen toplumsal ve bilimsel dayanaklar ile dilin standartlaşma biçimi olmak üzere dört temaya ulaşılmıştır. Elde edilen bulgular, Benedict Anderson’un “hayali cemaatler” yaklaşımı ve Ernest Gellner’in ulusçuluk kuramı çerçevesinde değerlendirilmektedir.