Yılmaz Uçar ın “İstanbul Düşü” Adlı Eserindeki Öykülerde İzleksel Kurgu

Yılmaz Uçar, 80 sonrası Türk öykücülüğü içerisinde yer alan bir yazardır. Toplumun alt kesimlerine, özellikle de gelir seviyesi düşük, yoksul ve emekçi sınıflara odaklanan eserleriyle dikkat çeker; toplumcu gerçekçi duyuş çerçevesinde eserler verir. Uçar’ın öykülerinde çoğunlukla kırsaldan kente göç eden, geçim sıkıntısı çeken, ekonomik ve sosyal açıdan dezavantajlı bireylerin yaşam mücadeleleri, iç dünyaları ve toplumsal düzende yaşadıkları dışlanmışlık gibi konular işlenir. Bu çalışmada yazarın “İstanbul Düşü” adlı öykü kitabında yer alan “Beşyüz Lira”, “Kalıp”, “Torbacı”, “İstanbul Düşü”, “Çakmakçı”, “Tonton Mobil”, “Kaçak”, “Kapıcı”, “Radyomu İsterim” ve “Borç Mektubu” adlı on öykü; izleksel kurgu bağlamında incelenecektir. Çalışma, Uçar’ın bu öykülerinde ortaya koyduğu izleksel/tematik yapıyı çözümleyerek onun sanat anlayışını, toplumsal duyarlılığını ve birey-toplum ilişkisine bakışını ortaya koymayı amaç edinmiştir. Bu yöntem, metnin derin yapısında yer alan izleklerin, kişilerin yaşadığı dönüşümlerin ve olay örgüsünün temel anlam katmanlarını dramatik aksiyonu sağlayan çatışmalar bütününde ortaya çıkarmayı hedefler. Uçar’ın öyküleri, toplumsal gerçekliği betimlemesinin yanı sıra bu gerçeklik karşısında bireyin psikolojik kırılmalarına ve içsel çatışmalarına da ışık tutar. Dolayısıyla Uçar’ın öyküleri, bireysel ve toplumsal düzeyde geniş bir düşünce ve eleştiri alanı oluşturur. Bu çalışma yazarın söz konusu on öyküsünü belirtilen yöntem ışığında irdeleyerek yazarın Türk öykücülüğündeki yerini belirlemeyi amaçlamaktadır