Konuşamayanın Sezgisi: Bergson’un Süresinde Madun Bir Çocuk- Fanny ve Alexander Örneği

Bu çalışma Ingmar Bergman’ın Fanny ve Alexander filminde yer alan çocuk karakter Alexander’ın temsilini Bergson felsefesinden süre ve sezgi kavramları bağlamında incelemeyi hedeflemektedir. Alexander karakteri sadece sessiz bir karakter olarak görülmemekte aynı zamanda ailevi otorite karşısında da konuş(a)mayan madun bir karakter olarak resmedilmektedir. Bu bağlamda Bergson’un felsefesine göre madun bir öznenin duygusal deneyimleri bilinçakışı biçiminde yeniden kurgulanır. Doğrusal olmayan bu akışın sezgiselliği yani sezgisel algının ise sinematografik açıdan nasıl ortaya çıktığı da önem arz etmektedir. Dolayısıyla film Bergson’cu felsefe çerçevesinde sezgi ve maduniyetin estetik penceresinin görüldüğü bir anlatıya dönüşür. Öyle ki bu çalışma ise Alexander karakterinin sessizliğinde yer alan süreyi ve bu sürede gizlenen direnişi Bergman’ın poetik dili aracılığıyla çözümlemeyi amaçlamaktadır.