The Walking of The Anti-Flaneur: The Practice of Experiencing The City in Ayhan Geçgın’s Novel Named Uzun Yürüyüş

Modern kent bireyin gündelik yaşam deneyimini mekânsal, düşünsel ve duyusal olarak dönüştüren karmaşık bir yapıdır. Sanayi Devrimi sonrası ivmelenen kentleşme süreçleri kalabalık, hız, anonimlik ve çeşitlilik gibi unsurların birey üzerindeki etkisini artırmıştır. Kent bir gözlem ve temsil alanı hâline gelmiştir. 19. yüzyıl Paris’inde ortaya çıkan flanör figürü kenti estetik bir nesne olarak algılayan, sokakları bir metin gibi okuyarak modernliği anlamlandırmaya çalışan kentli bir özne olarak şekillenmiştir. Ancak 21. yüzyılda gözetim toplumunun yaygınlaşması, dijitalleşme, hız kültürü ve mekânsal yönsüzlük gibi olgular flanörün anlam üretici yönünü felce uğratarak onun zıddı olan anti-flanör tipini doğurmuştur. Anti-flanör kenti gözlemleyen değil ona maruz kalan, yön tayin edemeyen, kentle estetik veya düşünsel ilişki kuramayan edilgen bir figürdür. Bu çalışmada Ayhan Geçgin’in Uzun Yürüyüş adlı romanı anti-flanör tipolojisinin çağdaş edebiyattaki yansımasının bir örneğini göstermek amacıyla ele alınmıştır. Romanın isimsiz kahramanı modern kentin merkezinden çevresine doğru sürüklenirken flanörün sahip olduğu gözlem gücünden ve estetik bilincinden yoksun biçimde hareket eder. Kentle kurduğu ilişki bir anlam üretim sürecinden ziyade çözülme, silikleşme ve sessizliğe işaret eder. Gözlemci olma potansiyeli taşıması beklenen karakter giderek gözlenen, edilgen ve kendi bedeniyle sınırlı bir varoluşa çekilir. Bu yönüyle Uzun Yürüyüş bireyin modern kent içinde nasıl anonimleştiğini ve anti-flanör hâline geldiğini gösteren edebî bir örnek sunar.