Korunma İhtiyacı Olan Çocuklarda Bağlanma - A8achment in Children in Need of Protection

Erken çocukluk dönemi, bağlanma ilişkilerinin temellendiği ve çocuğun sosyal-duygusal gelişiminin şekillendiği kritik bir gelişim dönemidir. Bu dönemde bakım veren ile kurulan ilişkinin niteliği, çocuğun duygusal düzenleme becerileri, sosyal ilişkileri ve ileriki yaşamındaki psikososyal uyumu üzerinde belirleyici bir rol oynamaktadır. Kurum bakımında büyüyen çocuklar ise bakım veren değişkenliği, yüksek çocuk-bakım veren oranı ve bireyselleştirilmiş etkileşimin sınırlılığı gibi nedenlerle bağlanma gelişimi açısından çeşitli risklerle karşılaşabilmektedir. Bu derleme çalışmasının amacı, kurum bakımında bulunan sıfır-altı yaş grubu çocukların bağlanma örüntülerine ilişkin araştırmaları incelemek ve mevcut bulguları bütüncül bir çerçevede değerlendirmektir. Literatür incelendiğinde kurum bakımında büyüyen çocuklarda güvenli bağlanma oranlarının daha düşük, güvensiz ve özellikle dezorganize bağlanma örüntülerinin ise daha yüksek olduğu görülmektedir. Bununla birlikte bağlanma temelli müdahale programları ve bakımveren duyarlılığını artırmaya yönelik uygulamaların çocukların bağlanma davranışları ve gelişimsel göstergeleri üzerinde olumlu etkiler oluşturabildiği belirtilmektedir. Türkiye’de ise kurum bakımında bağlanma örüntülerini doğrudan ele alan çalışmaların sınırlı olduğu ve özellikle erken çocukluk dönemine odaklanan araştırmalara ihtiyaç duyulduğu görülmektedir. Bu doğrultuda kurum bakımında bulunan küçük çocukların bağlanma gelişimini destekleyen uygulamaların yaygınlaştırılması ve bu alanda daha kapsamlı araştırmalar yürütülmesi önerilmektedir.