The Relationship Between Perceived Environmental Stressors and Intensive Care Experiences of Intensive Care Patients and Their Transfer Anxiety After Transition to the Ward: A Descriptive and Correlational Cross-Sectional Study

Amaç: Yoğun bakım üniteleri, hastaların hem fiziksel hem de psikolojik olarak yüksek düzeyde stres yaşadıkları ortamlardır. Stresin, hastaların transfer sürecinde yaşadıkları anksiyete düzeyini de etkileyebileceği düşünülmektedir. Araştırmanın amacı, yoğun bakım ünitesinde yatan hastaların algıladıkları çevresel stresörler ve yoğun bakım deneyimleri ile yoğun bakımdan servise transfer edildikten sonraki transfer anksiyeteleri arasındaki ilişkiyi belirlemektir. Gereç ve Yöntemler: Tanımlayıcı ve ilişkisel kesitsel tasarımla yürütülen bu araştırma, bir üniversite hastanesinin koroner yoğun bakım ünitesinde en az 24 saat kalan ve klinik durumu iyileşerek servise transfer edilen 194 hasta ile gerçekleştirilmiştir. Veriler; birey tanıtım formu, Yoğun Bakım Ünitesinde Çevresel Stresörler Ölçeği, Yoğun Bakım Deneyim Ölçeği ve Durumluluk Kaygı Ölçeği ile toplanmıştır. Bulgular: Hastaların yoğun bakımda orta-üst düzeyde çevresel stres yaşadıkları (111,0±13,83) ve deneyimlerinin genelde orta düzeyde olumlu (60,79±13,35) olduğu belirlenmiştir. Çevresel stresörler ile transfer anksiyetesi arasında negatif yönde anlamlı ilişki bulunmuştur (r=-0,199, p<0,01). Ayrıca olumlu yoğun bakım deneyimi yaşayan hastaların, transfer anksiyetesi düzeylerinin daha düşük olduğu saptanmıştır. Sonuç: Transfer sürecinde hastaların psikolojik streslerinin azaltılmasında sağlık profesyonelleri önemli rol oynamaktadır. Elde edilen bulgular, hemşirelerin çevresel stres faktörlerini azaltıcı, bireyselleştirilmiş ve bütüncül bakım sunmalarının transfer anksiyetesini azaltmada etkili olduğunu göstermektedir. Yoğun bakım deneyimlerinin iyileştirilmesi ve çevresel stresörlerin azaltılması, hastaların hastane sonrası yaşam kalitesine de olumlu katkı sağlayabilir.