Epidemiological characteristics and treatment outcomes of achalasia: a retrospective study from a tertiary reflux-motility center

Giriş ve Amaç: Akalazya, alt özofagus sfinkterinde gevşeme bozukluğu ve peristaltizmin yokluğu ile karakterize nadir bir özofagus motilite bozukluğudur. Klinik olarak ilerleyici disfaji, regürjitasyon ve kilo kaybı ile seyreder. Tanıda altın standart yüksek çözünürlüklü özofagus manometrisidir (HREM). Tedavi seçenekleri arasında pnömatik balon dilatasyonu (PBD), laparoskopik Heller miyotomi (LHM) ve peroral endoskopik miyotomi (POEM) yer alır. Tanı gecikmesi önemli bir sorundur ve hastalık progresyonunu ve tedavi sonuçlarını etkileyebilir. Bu çalışmada akalazya hastalarının demografik ve klinik özellikleri, tanı gecikmesi, alt tip dağılımı ve tedavi sonuçlarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır.Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif çalışmaya bir üçüncü basamak merkezde akalazya tanısı alan 111 hasta dahil edilmiştir. Hastalar Chicago sınıflaması v4.0’a göre Tip I, II veya III olarak sınıflandırılmıştır. Demografik veriler, klinik bulgular, tanı süreleri ve tedavi yanıtları analiz edilmiştir.Bulgular: Hastaların %55’i kadın, %45’i erkekti. Tip II akalazya en sık görülen alt tipti (%73,9). Medyan tanı gecikmesi 49,8 ay olup alt tipler arasında anlamlı fark saptanmadı. Tüm hastalarda katı gıda disfajisi, %95,5’inde sıvı disfajisi vardı. Başlangıç medyan Eckardt Skoru 7 idi (6–9). Tedavi sonrası skor tüm alt tiplerde anlamlı şekilde azaldı (p < 0,001). İlk tedaviler PBD (%38,7), POEM (%27,9) ve LHM (%11,7) idi.Sonuç: Tanıda anlamlı gecikmelere rağmen tüm akalazya alt tiplerinde tedavi sonrası klinik sonuçlar olumluydu. Tanı gecikmesini azaltmak ve hasta sonuçlarını iyileştirmek için erken farkındalığın artırılması, HREM kullanımının yaygınlaştırılması ve hastaların zamanında uzman merkezlere yönlendirilmesi büyük önem taşımaktadır.