Names and indexicals are not type-referential

W swojej analizie wyrażeń jednostkowych w "Direct Reference" (1993) François Recanati posługuje się pojęciem referencyjności na poziomie typu (type) i na poziomie użycia (token), aby odróżnić nazwy własne i wyrażenia okazjonalne od deskrypcji określonych. Recanati twierdzi, że nazwy własne oraz wyrażenia okazjonalne ucieleśniają referencyjność typu, podczas gdy deskrypcje określone jej nie posiadają, co pozwala traktować referencyjne użycia deskrypcji określonych jako referencyjne na poziomie użycia (token), a użycia atrybutywne jako wyrażające sądy ogólne. Niniejszy artykuł podważa ujęcie Recanatiego, argumentując przeciwko założonej referencyjności na poziomie typu nazw własnych i wyrażeń okazjonalnych. Poprzez analizę systematycznych przypadków użyć niereferencyjnych obejmujących zarówno nazwy własne, jak i wyrażenia okazjonalne, badanie kwestionuje dominujące przekonanie, że wszystkie wyrażenia tego rodzaju muszą zawsze pełnić funkcję referencyjną. Wyniki przyczyniają się do bardziej zniuansowanego rozumienia różnorodnych funkcji i interpretacji związanych z nazwami własnymi oraz wyrażeniami okazjonalnymi w filozofii i językoznawstwie.