THE PERCEPTION OF JUSTICE IN THE POST-TRUTH ERA: AN ANALYSIS FROM A RAWLSIAN PERSPECTIVE

Bu çalışma, post-truth (hakikat-ötesi) çağda yaşanan epistemik dönüşümün adalet teorileri üzerindeki etkilerini John Rawls’un “hakkaniyet olarak adalet” yaklaşımı üzerinden incelemektedir. Post-truth siyasal kültürde kamusal tartışmaların olgusal doğruluktan uzaklaşarak duygusal, kimliksel ve ideolojik temeller üzerinde şekillenmesi, demokratik toplumların üzerinde yükseldiği ortak gerçeklik zeminini aşındırmaktadır. Bahsi geçen durum, adaletin ahlaki ve kurumsal olmasının yanında aynı zamanda epistemik önkoşullara da bağlı olduğunu görünür kılmaktadır. Çalışmada, Rawls’un kamusal akıl, makullük, cehalet peçesi ve iyi düzenlenmiş toplum kavramları post-truth koşullar bağlamında yeniden değerlendirilmekte; ortak gerçeklik zeminindeki aşınmanın bu kavramların pratik karşılıklarını nasıl zayıflattığı tartışılmaktadır. Özellikle kamusal akıl yürütmenin paylaşılan olgusal bir zemin gerektirdiği, bu zeminin çözülmesinin ise adalet ilkeleri etrafındaki uzlaşma imkânını daralttığı ileri sürülmektedir. Söz konusu çerçevede çalışma, adalet teorilerinin işleyişinin sadece normatif ilkelerin tutarlılığına değil, aynı zamanda bilgiye duyulan toplumsal güvene de bağlı olduğunu savunmaktadır. Bununla birlikte, Rawlsçu adalet anlayışının bütünüyle geçersizleşmediği; aksine, özellikle fark ilkesi aracılığıyla post-truth çağın derinleştirdiği epistemik ve toplumsal eşitsizlikleri görünür kılmak bakımından güçlü bir normatif çerçeve sunmaya devam ettiği ileri sürülmektedir. Bilgiye erişim, kamusal tartışmaya katılım ve eleştirel düşünme kapasitesindeki eşitsizliklerin adalet sorununun yeni boyutları hâline geldiği vurgulanmaktadır. Sonuç olarak çalışma, hakikat ile adalet arasındaki ilişkinin yeniden düşünülmesinin, çağdaş demokratik toplumların normatif bütünlüğü ve siyasal meşruiyeti açısından teorik olduğu kadar pratik bir zorunluluk olduğunu ileri sürmektedir.