Ulusal düzeyde yüksek riskli bir EFL sınavında leksikogram bilgisi öğelerinin bağlamsal geçerliliği: Türkiye YDS'sinden elde edilen kanıtlar

Bu çalışma, on YDS (“Yabancı Dil Bilgisi Tespit Sınavı”) İngilizce sınavındaki ilk 20 dil bilgisi ve kelime bilgisi öğesinin yapısal ve bağlamsal özelliklerini, dil yeterliliğine ilişkin çağdaş görüşlerle uyumunu değerlendirmek için inceler. Karma yöntemli içerik analizine dayanan çalışma, öncelikle en sık test edilen dil bilgisi ve sözcük yapılarını belirler, ardından üç seviyeli bir rubrik kullanarak bunların bağlamsal geçerliliğini inceler. Bulgular, dil bilgisi için bağlaçlar ve zamanlar, kelime bilgisi için ise eşdizimler ve kelime seçimi gibi cümle düzeyindeki yapılara güçlü bir vurgu olduğunu ortaya koymaktadır. Öğelerin çoğunun yarı bağlamsallaştırılmış olduğu, tamamen bağlamsallaştırılmış öğelerin ise nadir olduğu bulunmuştur. Öğe gerekçelerinin nitel analizi, bağlamsal kararların iletişimsel uygunluktan ziyade puanlama kolaylığı, standardizasyon ve psikometrik istikrar gibi operasyonel kaygılardan etkilendiğini göstermiştir. Bu bulgular, YDS'nin yapısal olarak muhafazakar bir test felsefesi içinde işlediğini ve bu durumun pragmatik yeterlilik ve söylem düzeyinde yorumlamanın değerlendirilmesini engelleyebileceğini göstermektedir. Çalışma, YDS gibi ulusal düzeyde yüksek riskli sınavların yalnızca bilgiyi ölçmekle kalmayıp, aynı zamanda geri tepme etkileri yoluyla eğitim önceliklerini de şekillendirdiğini savunuyor. Bu nedenle, değerlendirme uygulamalarını iletişimsel dil öğretim hedefleri ve SLA araştırmalarıyla uyumlu hale getirmek için söylem açısından zengin, pragmatik olarak temellendirilmiş madde türlerini dahil etmek için anlamlı bir reforma ihtiyaç duyulmaktadır.