KÖPEKLERDE WOBBLER SENDROMU: NEDENLERİ, KLİNİK BULGULARI VE TEDAVİ SEÇENEKLERİ

Wobbler sendromu, köpeklerde sıklıkla servikal omurga bölgesindeki (özellikle C2-C7)anormallikleri nedeniyle ortaya çıkan bir nörolojik durumdur. Bu sendrom, genellikle servikalomurga kanalındaki darlıklar ve disk hastalıkları gibi nedenlerle servikal omurlarında basıyaratmaktadır. Etkilenen köpeklerde servikal bölgesinde ağrı, zayıflık, denge kaybı vekoordinasyon bozuklukları gözlemlenmektedir. Klinik belirtiler genellikle yavaş bir şekildebaşlar ve ilerleyici olabilir. Sonuç olarak, köpeklerde denge kaybı, titreme ve motorbozuklukları gibi klinik bulgular belirtiler oluşmaktadır. Woobler sendromu özellikle 2-7 yaşaralığındaki büyük ırk köpeklerde (Doberman Pinscher ve Great Dane) daha yaygındır ve tedaviedilmediği takdirde köpeklerin yürüyüşünü ciddi şekilde etkileyebilir. Woobler sendromununteşhisinde klinik muayene, röntgen, manyetik rezonans görüntüleme (MRI) ve bilgisayarlıtomografi (CT) gibi ileri tetkik yöntemleri kullanmaktadır. Woobler sendromunu etiyolojisi vepatofizyolojisinde, büyük ve dev ırk köpeklerin genetik yatkınlıkları, displastik değişiklikler veyaşlanmaya bağlı omurga hastalıkları bu durumu tetikleyebilir. Tedavi yöntemler olarak ilaçtedavisi, cerrahi müdahale ve fiziksel terapiyi içermektedir. Wobbler sendromunun ilerievrelerinde, cerrahi müdahale gerekli olmaktadır. Cerrahi tedavi, genellikle omurgakanalındaki darlığı açmayı veya omurilik üzerindeki baskının azaltılması hedeflenmektedir.Bununla birlikte, cerrahi dışı tedavi yöntemleri (anti-inflamatuar ilaçlar, ağrı yönetimi) de çoğuvaka için uygulanabilmektedir.Ülkemizde, veteriner hekimliği pratiğinde Wobbler sendromunun yeterince bilinmemesi vebuna bağlı olarak tanının konulmasında zorluk yaşanması, hastalığın klinik bulguları, tanıyöntemleri ve tedavi süreçlerini yeniden gözden geçirmemiz gerekmektedir.