Salvation Through Body: A Postmodern Reading of Toni Morrison's Song of Solomon

در فرهنگ معاصر، بدن به‌عنوان کالایی مصرفی، متاثر از تصویر و ابزاری برای پذیرش از سوی اجتماع تعریف می‌شود. فرهنگ مصرفی به «کمال ظاهری» احترام می‌گذارد و رستگاری را با تمرکز وسواس‌گونه بر بازنمایی بدن در هم می‌آمیزد. از منظر تاریخی، نژادسفید تعیین‌کنندۀ معیارهای «کمال ظاهری» است که از طریق رسانه‌های مختلف تولید تصویر، مانند آگهی‌های تجاری تبلیغ می‌شود. تونی موریسون در رمان سرود سلیمان (۱۹۷۷)، تجربیات زیستۀ زنان سیاه‌پوست آمریکا در جامعۀ مصرفی را به تصویر می‌کشد. به دلیل تفاوت در ویژگی‌های طبیعی فیزیکی، مانند رنگ پوست سیاه، دست‌یابی به ایده‌آل بدنی بدون مداخلۀ محصولات آرایشی برای این زنان به نسبت سفیدپوستان دشوار است. پژوهش حاضر از نظریۀ ژان بودریار به‌عنوان چارچوب نظری استفاده می‌کند. بودریار، بدن را «زیباترین شیء مصرفی» در «حساب اشیاء» توصیف کرده‌است. او معتقد است که چارچوب سرمایه‌داری، با استفاده از قابلیت‌های رسانه و تبلیغات، شیءوارگی بدن را تقویت می‌کند و ارزش آن را صرفا به ویژگی‌های فیزیکی تقلیل می‌دهد. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که رسانه، تعقیب الگوهای «بدن شایسته و کامل» را نویدبخش شکلی از رستگاری برای شخصیت زن سیاه‌پوست رمان تبلیغ می‌کند. بررسی پدیدۀ شیءوارگی بدن در این رمان نشان می‌دهد که تلاش برای دست‌یابی به رستگاری جسمانی یک تمرین بیهوده است که ریشه در توهمات ترویج شده توسط فرهنگ مصرفی دارد.