An Analysis of the Poetry Collection "A Child Named Joy" by Shafi’i Kadkani Based on Gérard Genette’s Intertextuality Approach

اهمیت یک متن در کیفیت هم‌کنشی آن با متن‌های دیگر به ثبوت می‌رسد. این‌شاخص رویکرد جدیدی را در مطالعه و بازخوانی یک متن به عنوان پدیده‌ای تغییرپذیر فراهم می‌کند. در بیش‌متنیت ابداعی ژرار ژنت، پیوند میان دو متن بر مبنای تفسیر نبوده و با منتفی شدن گزارۀ تفـسیر، سنجش‌هایی در زمینۀ تطبیق یک متن با متن‌های همـسان به دست می‌آید که به واسطۀ آنها دورنمای تازه‌ای از روابط بینامتنیت کشف و به مخاطب ارائه می‌گردد. در این مقاله مجموعۀ اشعار«‌طفلی به نام شادی» شفیعی‌کدکنی از منظر بیش‌متنیت مورد بررسی و تحلیل واقع شده و بارزترین وجوه تشابهی این مجموعۀ شعری با درونمایه‌های سایر متون کشف، واکاوی و مورد سنجش قرار گرفته است. یافته‌های این جستار حاکی از بهره‌گیری گستردۀ شفیعی‌کدکنی در حوزۀ تراگونگی(جابه‌جایی) است که بیشتر با اخذ درونمایه(مضمون و محتوا) از اشعار خیام، عطار، مولوی، حافظ و...صورت گرفته و با شیوۀ جای‌گشت (منظوم کردن منثور)، گشتارکمی‌کاهش (حذف در زمینۀ مضمون و محتوا) ایجاد شده است. در زمینۀ همانگونگی (اقتباس) نیز،کدکنی بیشترین برگرفتگی را از اشعار خیام، حافظ، انوری، اخوان و شاملو داشته است.