Representation of "Objectification" in the Novel "The Piano Cafe" Based on the Theory of George Lukacs

کافه‌پیانو اثر فرهاد جعفری یکی از رمانهای مورد اقبال در چنددهۀ اخیر است. در این رمان، ترسیمی انتقادی از زندگی شهری در جامعۀ امروز ایران انجام پذیرفته و دغدغه‌های معیشتی، اقتصادی و فرهنگی طبقه‌ای از طبقات جامعۀ ایران مطرح شده است. راوی این رمان از آنجاکه فردی تحصیل‌کرده و به تعبیری روشن‌فکر است، نسبت به مسائل و مشکلات و شرایط جامعۀ خویش، حساسیت و آگاهی دارد و این حساسیت و آگاهی، زمینۀ بروز حالات و احساساتی نامطلوب و آزاردهنده و واکنش‌هایی خاص در وی می‌شود؛ واکنش‌هایی که خاستگاه آنها نگاه اجتماعی و طبقاتی راوی است و با احساس حقارت، انفعال، بی‌ارزش بودن و خودباختگی ملازم است؛ از این روی تاحدی با پدیدۀ «کالاشدگی» و «شیء‌وارگی» در نظریۀ جامعه‌شناختی جورج لوکاچ، هم‌سویی، نزدیکی و در مواردی همانندی دارد. در این پژوهش با بهره‌گیری از شیوۀ توصیفی–تحلیلی تلاش شده تا نمود و بازتاب‌های شیءوارگی و کالاشدگی در رمان «کافه پیانو» به طور کلی و در افکار و و عواطف و نگرش اجتماعی راوی به طور اخص، واکاوی و تحلیل گردد. نتایج پژوهش حکایت از آن دارد که میان جهت‌گیری انتقادی و جامعه‌شناختی راوی و نظریۀ شیءوارگی، گونه‌ای نسبت و نزدیکی وجود دارد تا جایی که می‌توان اشکال اعتراض او را به‌مثابه نتایج و تبعات پدیدۀ شیء‌وارگی ارزیابی و تحلیل کرد.