Who creates when AI generates? The copyright puzzle in the age of Generative Artificial Intelligence

Το άρθρο εξετάζει το σύνθετο ζήτημα της πνευματικής ιδιοκτησίας στην εποχή της παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης, εστιάζοντας στο ερώτημα αν και υπό ποιες προϋποθέσεις τα παραγόμενα από ΑΙ δημιουργήματα μπορούν να τύχουν προστασίας από το δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας και ποιος δύναται να θεωρηθεί δικαιούχος των σχετικών δικαιωμάτων. Οι συγγραφείς αναλύουν τον έντονα ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα του ισχύοντος ευρωπαϊκού και αμερικανικού δικαίου πνευματικής ιδιοκτησίας, καταλήγοντας ότι η ΑΙ δεν μπορεί να αναγνωριστεί ως δημιουργός, ενώ η προστασία προϋποθέτει την ύπαρξη ανθρώπινων ελεύθερων και δημιουργικών επιλογών που αποτυπώνονται αντικειμενικά στο τελικό αποτέλεσμα.Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο κριτήριο της πρωτοτυπίας, όπως αυτό έχει διαμορφωθεί από τη νομολογία του ΔΕΕ, και στη σημασία της διάκρισης μεταξύ ιδέας και έκφρασης, ιδίως στο πλαίσιο της πρακτικής του prompting. Το άρθρο υποστηρίζει ότι η χρήση ΑΙ δεν αποκλείει κατ’ αρχήν την προστασία, εφόσον ο ανθρώπινος παράγοντας ασκεί ουσιαστικό έλεγχο στην εκφραστική μορφή του έργου, ενώ πλήρως αυτόνομα παραγόμενα αποτελέσματα μένουν εκτός προστασίας. Παράλληλα, εξετάζονται παραδείγματα και νομολογιακές εξελίξεις (όπως η υπόθεση Zarya of the Dawn), καθώς και η αναλογία με έργα που υπόκεινται σε έντονους τεχνικούς περιορισμούς. Τέλος, το άρθρο υιοθετεί μια συγκρατημένη προσέγγιση de lege ferenda, υποστηρίζοντας ότι το ισχύον δίκαιο, με αυστηρή αποδεικτική αξιολόγηση της ανθρώπινης συμβολής, μπορεί να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της ΑΙ χωρίς ριζική αναθεώρηση των θεμελιωδών εννοιών της πνευματικής ιδιοκτησίας.