Anger, Fear, and Hurt: China’s Emotional Responses to the Taiwan Issue

Niniejszy artykuł poświęcony jest emocjonalnemu wymiarowi retoryki Chińskiej Republiki Ludowej dotyczącej Tajwanu, ze szczególnym uwzględnieniem roli gniewu, strachu i bólu. Opierając się na koncepcji „dyplomacji emocjonalnej”, przeanalizowano sposób, w jaki Chiny strategicznie wykorzystują nacechowany emocjami język oraz symboliczne działania, aby sygnalizować swoje niezadowolenie, potwierdzać autorytet moralny i umacniać legitymizację w zakresie polityki wewnętrznej. Materiał badawczy stanowiły oficjalne oświadczenia państwowe, narracje medialne oraz reakcje opinii publicznej po 2013 r., czyli po dojściu do władzy Xi Jinpinga. Dzięki krytycznej analizie dyskursu ukazano, że oficjalne wyrazy emocji nie są spontanicznymi wybuchami, lecz strategicznie zaplanowanymi i skoordynowanymi demonstracjami. Co więcej, przejawy gniewu i bólu często maskują głębszy lęk przed rozpadem państwa, utratą legitymizacji przez reżim oraz wyzwaniami rzucanymi historycznej narracji Komunistycznej Partii Chin. W artykule podkreślono także obosieczną naturę emocjonalnej mobilizacji, która z jednej strony wzmacnia przekazy państwowe, z drugiej natomiast może wywoływać niekontrolowane reakcje nacjonalistyczne. Uwzględnienie roli emocji w polityce Chin wobec Tajwanu jest zatem kluczowe dla zrozumienia sposobów komunikacji oraz imperatywów Pekinu w polityce wewnętrznej i międzynarodowej.