Modeling policy making of development of educational sports in Iran

هدف: با وجود محرز بودن ضرورت برنامه‌ریزی برای حوزه ورزش تربیتی و همچنین تعیین اهداف و برنامه در امر توسعه ورزش تربیتی کشور آن‌چنان‌که در برنامه‌های بلند مدت و کوتاه مدت کشور مد نظر است، رشد و شکوفایی شکل نگرفته است که این ضرورت بررسی سیاست‌گذاری گذشته و اصلاح سیاست‌گذاری آینده را می‌طلبد که در همین راستا پژوهش حاضر با هدف مدل‌سازی سیاست‌گذاری توسعه ورزش تربیتی در ایران انجام شد. روش پژوهش: این پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر زمان مقطعی و از نظر نوع داده‌ها، کمی است که در آن از روش پیمایشی استفاده شده و به بررسی اعتبار مدل پرداخته شده است. جامعه آماری تحقیق شامل کلیه مدیران، رؤسا و نائب رئیسان وزارت ورزش و جوانان، ادارات ورزش و جوانان و هیأت‌های ورزشی استان‌ها، تربیت‌بدنی دانشگاه‌های کشور و وزارت آموزش و پرورش هستند که تعداد آن‌ها بسیار گسترده بود و بر اساس نرم‌افزار جی‌پاور و با استفاده از روش نمونه‌گیری خوشه‌ای تصادفی، 136 نفر به عنوان نمونه تحقیق انتخاب شدند. از آنجایی که پژوهش حاضر مستخرج از رساله دکتری می‌باشد، ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه محقق‌ساخته مستخرج از بخش کیفی رساله بود. برای توصیف، جمع‌آوری و طبقه‌بندی اطلاعات به دست آمده از نمونه، از آمار توصیفی در نرم‌افزار spss23 و جهت برازش مدل پژوهش از آزمون مدل‌سازی معادلات ساختاری در نرم‌افزار smartpls3.1.1 استفاده شد. تمامی تجزیه و تحلیل‌ها در سطح معنی‌داری 05/0 انجام شد. یافته‌ها: نتایج تحقیق نشان داد که مدل پژوهش از برازش مناسبی برخوردار است. همچنین نتایج تحقیق نشان داد که شرایط علی تأثیر معنی‌داری بر پدیده محوری (001/0=p؛ 620/13=t) و پدیده محوری نیز تأثیر معنی‌داری بر راهبردها (001/0=p؛ 580/4=t) دارد. همچنین شرایط زمینه‌ای (004/0=p؛ 691/2=t) و شرایط مداخله‌گر (004/0=p؛ 923/2=t) تأثیر معنی‌داری بر راهبردها دارند و راهبردها نیز تأثیر معنی‌داری بر پیامدها دارد (001/0=p؛ 542/20=t). نتیجه‌گیری: توسعه ورزش تربیتی تنها با تمرکز بر یک عامل مانند منابع مالی یا آموزش محقق نمی‌شود، بلکه نیازمند تعامل و هم‌افزایی میان عوامل مختلف مدیریتی، اقتصادی، آموزشی و فرهنگی است.