Beyond Interculturality: A Case for Intraculturality Among Composers from Southeast Asia

Abstract: Since just after World War II, Asian composers have started adopting music from their heritage, attempting a synthesis between East and West. While pieces from East Asian composers are characterized as intercultural, hybrid works of Southeast Asian composers are more accurately described as intracultural. Thus, by employing ideas from new materialism and Tagalog conceptions of processual difference, I propose intraculturality as an analytical framework that better weaves the inseparability of a composer’s musical aesthetics and their complex relationships with nationality and communities. Through intraculturality, I examine the music and social entanglements of Southeast Asian composers José Montserrat Maceda, Kee Yong Chong, and Rahayu Supanggah. Mula nang matapos ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig sinimulang halawin ng mga Asyanong kompositor ang kanilang musikang tinubuan para pagtangkain ang sintesis sa pagitan ng Silangan at Kanluran. Habang itinatangi ang mga piyesa ng mga kompositor mula Silangang Asya bilang interkultural, mas maiaangkop naman ang mga gawang hibrido ng mga kompositor mula sa Timog Silangang Asya bilang intrakultural. Samakatwid, gamit ang mga ideya mula sa bagong materyalismo at mga konseptong Tagalog ng pag-iiba, aking iminumungkahi ang intrakulturalidad bilang isang panunuring pambalangkas na mas mailalala nang mabuti ang hindi pagkakahiwahiwalay ng palasantingan ng kompositor at ng kanyang masalimuot na ugnayan sa nasyonalidad at mga komunidad. Sa pamamagitan ng intrakulturalidad, sinusuri ko ang musika at ang panlipunang pagkakabuholbuhol ng mga Timog Silangang Asyanong kompositor na sina José Montserrat Maceda, Kee Yong Chong, at Rahayu Supanggah.