An Analytical Study of the Definitional Patterns of Mystical Terminology in Sufi Didactic Prose

گونة آموزشی نثر صوفیة فارسی در میان انواع گونه‌‌های نثر عرفانی از نظر بسامد کمی، غنای معنای منتقل‌شده و هدف تألیف، مهمترین گونه در مطالعات نثرپژوهی صوفیه است. مؤلفان متون آموزشی صوفیه برای تعلیم آموزه‌های صوفیانه، تبلیغ گفتمان خانقاهی و دفاع از اندیشة صوفیه در برابر تحریف و دشمنی‌ها، متون آموزشی عرفانی را تألیف کردند و از طریق آن مفاهیم و آموزه‌های بنیادی صوفیه را به مخاطبان خود انتقال می‌دادند. اصطلاحات و واژگان خاص صوفیانه یکی از مهمترین مسائل پیش روی نویسندگان این متون بوده است. ابهام در معنا و احتمال برداشت‌های ناصواب از سوی مخاطبان خانقاه باعث توجه مؤلفان گونة آموزشی نثر صوفیه به اصطلاحات خاص صوفیه و ارائة معنایی صحیح و همسو با گفتمان اصیل عرفانی شده است. در این مقاله الگو‌ها و شیوه‌های تعریف اصطلاحات عرفانی در ده اثر برگزیدة نثر آموزشی صوفیه به‌عنوان مهمترین گونة‌ ادبیات عرفانی با هدف تعلیم و تبلیغ با روش تحلیلی-توصیفی بررسی شده است. الگوی تعریف اصطلاحات در چهار سطح گونة اصطلاحات تعریف شده، موقعیت در متن، شیوة ورود به تعریف و شیوة‌ تعریف بررسی و تحلیل شده‌ است و سرانجام الگو‌های تعریف اصطلاحات صوفیه در متون مطرح گونة آموزشی نثر صوفیه بر اساس سطوح بررسی شده مشخص شدند.