The Relational Significance of Misguided Actions: A Critical Review of the Early Integration Between False Belief and Emotion Understanding

Geleneksel gelişimsel araştırmalar, yanlış inanç anlama becerisinin ortaya çıkışı ile bu becerinin duygu anlama ile bütünleşmesi arasında önemli bir zaman farkı olduğunu öne sürmüştü. Bu eleştirel inceleme, söz konusu bulguların; sözel görevlerdeki yüksek bilişsel yükten, bağlamdan kopuk anlatıların ekolojik geçerlilik eksikliğinden ve duyguları durumun çözümüne yardımcı olan bilgilendirici sinyaller yerine durumun geriye dönük sonuçları olarak görme eğiliminden kaynaklandığını savunmaktadır. Bakış süresi, proaktif yardım etme ve kendiliğinden oluşan yüz ifadeleri gibi örtük ölçümlerin kullanıldığı güncel araştırmalar sentezlendiğinde, daha tutarlı bir gelişimsel çizelge ortaya çıkmaktadır. Bu inceleme, yaşamın ikinci yılında gözlemlenen erken yetkinliğin en iyi şekilde, duyguları bir aktörün hedeflerinin ve kısıtlamalarının "ilişkisel önemini" vurgulayan "değerlendirici göstergeler" olarak görerek anlaşılabileceğini öne sürmektedir. Bu çerçeveye göre, çocukların sosyal yetkinliği çift yönlü bir bağa dayanmaktadır: İnançlar duygusal beklentileri şekillendirirken, duygusal ifadeler de sosyal belirsizlikleri gidermek ve gizli zihinsel durumlar hakkında akıl yürütmek için tanısal ipuçları işlevi görür.