The right to freedom of expression in human rights conventions and the scope of sovereign rights in restricting it

اصل آزادی بیان، بعنوان یکی از مهمترین حقوق و آزادی های بنیادین بشری، در سطح جهان مکررا در اسناد حقوق بشری مورد توجه قرار گرفته است. با این حال، اجرای حق آزادی بیان که از سوی کشورها با چالشهای فراوانی از جمله حدود آن و تلاقی آن با حق حاکمیت و تفسیر های موسع روبروست در مطالعات کمتر مورد توجه قرار گرفته است.با توجه به جایگاه والای آزادی بیان و مسئولیت ملی و بین‌المللی مربوط به صیانت از آن باید شرایطی فراهم شود که امکان تعرض و نقض خودسرانه حکومتها را به حداقل رساند. این شرایط در پرتو آگاهی و عمل کشورها به تعهدات برخاسته از معاهدات بین‌المللی، حقوق عرفی بین‌المللی و قواعد آمره مرتبط با نسل اول حقوق بشر، حاصل می‌شود. مقاله حاضر با هدف بررسی حق آزادی بیان در کنوانسیون‌های حقوق بشری و محدودیت های حق حاکمیت بر مبنای روش‌ توصیفی و تحلیلی است. ابتدا مبانی تعهدات جامعه بین‌المللی حقوق بشر را تشریح و سپس، به احصای محدودیت‌های مشروع و قانونی قابل اعمال بر حق آزادی بیان و چالش‌های موجود در تعارض این دو حق و در نهایت با تبیین ارکان مسئولیت بین‌المللی کشورها به چگونگی ایجاد آن به هنگام نقض و تعدی حق آزادی بیان میپردازد. در عمل آزادي مطلق قابل تحقق نيست و طبيعتا براي اداره جامعه و جلوگيري از هرج و مرج، محدودیت‌هايي براي آن وجود دارد كه رعايت قانون و حقوق ديگران از جمله آن‌هاست.همچنین صیانت از حق آزادی بیان مستلزم پایبندی کشورها به تعهدات بین‌المللی و قواعد آمره حقوق بشر می‌باشد.