Yüz Yüze ve Web 2.0 Araçları ile Gerçekleştirilen Aile Eğitimlerinin Katılımcı Görüşleri Açısından İncelenmesi

Erken çocukluk dönemi, bireyin bilişsel, sosyal, duygusal ve dilsel gelişiminin temellerinin atıldığı, yaşamın en hassas ve kritik evrelerinden biridir. Bu dönemde ailelerin çocuklarına yönelik bilinçli, tutarlı ve destekleyici bir tutum benimsemeleri, çocukların gelişim süreci üzerinde doğrudan etkili olmaktadır. Geleneksel yöntemlerin yanı sıra dijitalleşmenin yaygınlaşmasıyla birlikte, aile eğitimlerinin web tabanlı uygulamalarla desteklenmesi, ebeveyn katılımını artırma ve eğitim süreçlerine erişimi kolaylaştırma potansiyeli taşımaktadır. Bu çalışmada, hem yüz yüze hem de Web 2.0 temelli eğitimlerin etkileri çok yönlü olarak değerlendirilmiştir. Nitel araştırma desenine sahip bu çalışmada, 2024–2025 eğitim-öğretim yılında Ankara’daki bağımsız bir anaokuluna devam eden 4 yaş grubu çocukların anneleriyle (n=16) yarı yapılandırılmış görüşmeler yapılmıştır. Görüşmelerden elde edilen veriler betimsel analiz tekniği kullanılarak çözümlenmiş ve uzman görüşleriyle geçerlik-güvenirlik sağlanmıştır. Eğitim öncesi ve sonrasındaki görüşmelerle her iki yöntemle sağlanan değişim incelenmiştir. Araştırmanın bulgularına göre, her iki yöntem de ebeveynlerin farkındalığını artırmakta, çocuklarıyla olan iletişimlerini güçlendirmekte ve okula yönelik tutumlarını olumlu yönde etkilemektedir. Yüz yüze eğitimler, öğretmenle doğrudan ve duygusal bağ kurmayı kolaylaştırırken; Web 2.0 tabanlı uygulamalar, zamandan ve mekândan bağımsız erişim sağlaması, içeriklerin tekrar edilebilir olması ve katılım esnekliği gibi avantajlar sunmaktadır. Katılımcılar, özellikle çalışan ebeveynler açısından dijital eğitimlerin daha erişilebilir olduğunu ifade etmiş, ancak iki yöntemin birlikte kullanılmasının daha verimli olacağını da vurgulamıştır. Sonuç olarak, hibrit eğitim modellerinin hem duygusal etkileşimi hem de dijital kolaylıkları bir arada sunması, ailelerin eğitim süreçlerine katılımını artırmakta ve sürecin sürdürülebilirliğini desteklemektedir. Bu nedenle, eğitim politikalarının hem geleneksel hem dijital yöntemleri harmanlayan bütüncül yaklaşımlar doğrultusunda geliştirilmesi önerilmektedir.