Analysis of the Impact of Organizational Culture Indicators on Integrated Urban Management (Case Study: Tehran Metropolis)

مقدمه: یکی از عوامل کلیدی برای مدیریت یکپارچه شهری، به عنوان یک رویکرد جامع و هماهنگ برای برنامه‌ریزی، اجرا و نظارت بر توسعه شهری، فرهنگ‌سازمانی است. فرهنگ سازمانی، با نقش بنیادینی که در جهت‌دهی رفتارها، تصمیم‌گیری‌ها و تعاملات سازمانی ایفا می‌کند، می‌تواند به‌عنوان بستری مؤثر در بهبود کیفیت مدیریت شهری و دستیابی به اهداف توسعه پایدار تلقی شود. در نتیجه، توجه به ابعاد مختلف فرهنگ سازمانی و تحلیل تأثیر آن بر مدیریت یکپارچه شهری، به‌ویژه در کلان‌شهرهایی چون تهران، ضرورتی اجتناب‌ناپذیر به شمار می‌رود. هدف: هدف هدف از این پژوهش، شناسایی و بررسی ابعاد و شاخص‌های فرهنگ سازمانی و ارزیابی میزان تأثیر آن بر مدیریت یکپارچه شهری در سطح کلان‌شهر تهران است. این مطالعه تلاش دارد تا با تبیین نقش مؤلفه‌های فرهنگی در ارتقای سازوکارهای مدیریتی شهر، راهکارهایی برای بهبود نظام مدیریت شهری ارائه دهد. روش‌شناسی پژوهش: روش تحقیق مورد استفاده ترکیبی از روش‌های کیفی و کمی است که شامل مصاحبه با مدیران شهری و پرسشنامه‌هایی برای سنجش فرهنگ‌سازمانی و عملکرد مدیریت شهری می‌باشد، جامعه آماری پژوهش شامل 50 تن از مدیران و کارشناسان و خبرگان مناطق 22 گانه شهری تهران می‌باشند، داده‌های گردآوری شده در قالب مدل دنپ مورد تحلیل قرار گرفتند. قلمرو جغرافیایی پژوهش: این پژوهش در سطح کلان‌شهر تهران صورت گرفته است. یافته‌ها: یافته‌های تحقیق حاصل از میزان تأثیرگذاری و تأثیرپذیری بر اساس مدل دنپ نشان می‌دهد مسئولیت اجتماعی، توسعه و آموزش و مشارکت و همکاری جز عوامل علّی هستند. در مقابل، سایر عوامل مانند رضایت شغلی کارکنان، شفافیت اطلاعات و اعتماد و در نهایت خلاقیت و نوآوری جز عوامل معلول هستند. نتایج: نتایج پژوهش نشان می‌دهد که ابعاد خلاقیت و نوآوری؛ شفافیت اطلاعات و اعتماد و رضایت شغلی کارکنان با امتیازهای (0.189)؛ (0.176) و (0.175) به ترتیب در رتبه‌های اول تا سوم واقع شده‌اند و نشان دهنده میزان اهمیت هر یک از آن‌ها در تقویت مدیریت یکپارچه در سطح کلان‌شهر تهران هستند.