Analysis of the Effects of Social Housing Allocation (Rent-to-Own) on Empowering Low-Income Groups in Zanjan City

مقدمه: مسکن اجتماعی به‌عنوان یک راهکار مؤثر در کاهش فقر و توانمندسازی خانواده‌های کم‌درآمد، به‌ویژه در قالب اجاره به‌شرط تملیک، نه تنها به خانواده‌ها امکان می‌دهد تا در یک محیط پایدار و امن زندگی کنند، بلکه به آن‌ها این فرصت را می‌دهد که با پرداخت اقساط معقول، به تدریج مالکیت مسکن خود را به دست آورند، و از بار مالی سنگین خرید مسکن رهایی یابند. اجرای موفق این مدل نیازمند همکاری بین دولت، بخش خصوصی و سازمان‌های غیردولتی است تا با ایجاد شرایط مناسب و تأمین منابع مالی، به توانمندسازی خانواده‌های فقیر و ارتقاء کیفیت زندگی آن‌ها کمک شود. روش‌شناسی تحقیق: تحقیق حاضر با روش توصیفی-تحلیلی، بدنبال بررسی و تحلیل اثرات واگذاری مسکن اجتماعی(اجاره به‌شرط تملیک) در توانمندسازی خانوارهای تحت پوشش کمیته امداد و خروج از چرخه حمایت در شهر زنجان است. جامعه آماری نیز شامل گروه متخصصین با نمونه‌گیری گلوله برفی به تعداد 30 نفر است. برای تحلیل داده‌ها از آزمون تک نمونه‌ای T، و روش تحلیل مسیر با کمک نرم‌افزار SPSS استفاده شد. یافته­ها: یافته‌های تحقیق نشان داد که، تأثیرگذارترین شاخص در واگذاری مسکن اجتماعی(اجاره به‌شرط تملیک) در توانمندسازی خانوارهای تحت پوشش کمیته امداد، «ارتقاء سلامت غذایی با کاهش هزینه‌های زندگی» و «افزایش اعتماد به نفس با مالکیت مسکن» با میانگین 97/3 ، «کاهش هزینه‌های مسکن» با میانگین 93/3 و «افزایش قدرت خرید خانوارها و بهبود تغذیه» با میانگین 90/3 است. طبق آزمون تحلیل مسیر مؤلفه‌های امنیت با اثر کل 815/0 و سلامت روانی و جسمانی با اثر کل 734/0 بیشترین اثرگذاری را بر توانمندسازی خانوارهای تحت پوشش کمیته امداد و خروج از چرخه حمایت در شهر زنجان دارند. نتایج: مسکن اجتماعی به‌عنوان یک ابزار سیاست‌گذاری می‌تواند با ایجاد محیط امن و تأمین سلامت روانی و جسمانی به کاهش نابرابری‌های اجتماعی و اقتصادی کمک کند و به دولت‌ها بویه نهادهای اجتماعی از جمله کمیته امداد امام خمینی(ره) این امکان را می‌دهد که با سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های مسکن، به بهبود شرایط زندگی اقشار آسیب‌پذیر بپردازند.