ความคดวาดวยเรองพรรคคอมมวนสตในงานเขยนทางการเมองของ อนโตนโอ กรมช: The Idea of the Communist Party in Antonio Gramsci's Political Writings

บทความฉบับนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่ออธิบายแนวความคิดของอันโตนิโอ กรัมชี่ (Antonio Gramsci) ว่าด้วยแนวความคิดเกี่ยวกับ “พรรคคอมมิวนิสต์” ผ่านการศึกษางานเขียนช่วงก่อนถูกคุมขัง (Pre-Prison Writings) โดยเฉพาะชุดบทความ Towards the Communist Party ที่ถูกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ L’Ordine Nuovo ระหว่างช่วงปี ค.ศ ที่ 1910–1920 บทความวิจัยฉบับนี้เป็นการศึกษาคุณภาพเชิงเอกสารจากทั้งแหล่งปฐมภูมิและทุติยภูมิ โดยใช้แนวทางการตีความตัวบทตามข้อเสนอของ ฮันส์ แกดเดอเมอร์ ในการเข้าถึงตัวบทเพื่อเสาะหาคำอธิบายเกี่ยวกับพรรคคอมมิวนิสต์แบบของกรัมชี่ซึ่งจากผลการศึกษาตีความพบว่าพรรคนั้นมีฐานะเป็น “เครื่องมือทางประวัติศาสตร์” ซึ่งทำหน้าที่จัดระเบียบเจตจำนงของชนชั้นแรงงาน สร้างจิตสำนึกทางชนชั้น และนำสังคมออกจากโครงสร้างรัฐนายทุนสู่สังคมนิยมและเป้าหมายสูงสุดคือ “สังคมไร้ชนชั้น”อีกทั้งกรัมชี่ปฏิเสธแนวคิดกำหนดนิยมทางเศรษฐกิจ (Economic Determinism) ของมาร์กซ์แบบดั้งเดิม โดยชี้ให้เห็นว่าการเปลี่ยนแปลงสังคมต้องอาศัยบทบาทของการปฏิบัติ อุดมการณ์ วัฒนธรรม และพรรคการเมืองที่มีโครงสร้างเข้มแข็ง พรรคคอมมิวนิสต์จึงต้องเชื่อมโยงกับชนชั้นแรงงานอย่างแท้จริงที่มีอุดมการณ์ชัดเจน มียุทธศาสตร์ และสามารถปฏิบัติได้จริง โดยจุดสำคัญคือการเชื่อมโยงกับแนวคิด “สภาโรงงาน” ของกรัมชี่ในฐานะกลไกประชาธิปไตยของชนชั้นแรงงาน ก่อนจะตระหนักถึงความจำเป็นของการจัดตั้งพรรคแห่งการปฏิวัติที่สามารถยึดอำนาจรัฐได้อย่างมีประสิทธิภาพ อันนำไปสู่การก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์อิตาลีในปี ค.ศ. 1921 นอกจากนี้แล้วบทความวิจัยฉบับนี้ยังมีคุณูปการต่อความเข้าใจลัทธิมาร์กซ์ในแบบของกรัมชี่ ซึ่งมุ่งสร้างดุลยภาพและการทบทวนตัวแบบระหว่างปัจจัยโครงสร้างเศรษฐกิจ (ฐาน) และโครงสร้างอุดมการณ์–วัฒนธรรม (ส่วนบน) โดยแนวคิดดังกล่าวยังคงทรงอิทธิพลต่อการศึกษาทางการเมืองและวัฒนธรรมจวบจนถึงปัจจุบัน ( This article examines Antonio Gramsci’s conception of the “Communist Party” as articulated in his pre-prison writings, with particular emphasis on the Towards the Communist Party series published in L’Ordine Nuovo during the 1910s–1920s. Using a qualitative, document-based methodology, the study draws on both primary and secondary sources and employs Hans-Georg Gadamer’s hermeneutical framework to interpret Gramsci’s texts. The findings reveal that Gramsci envisioned the Communist Party as a “historical instrument” responsible for organizing the will of the working class, cultivating class consciousness, and directing the transition beyond the capitalist state toward socialism and ultimately a “classless society.” Rejecting the economic determinism characteristic of classical Marxism, Gramsci emphasized the decisive roles of praxis, ideology, culture, and a coherently organized political party. For Gramsci, the Communist Party had to be genuinely rooted in the working class, grounded in clear ideological principles, strategically oriented, and capable of concrete political action. Central to this vision was his concept of the “factory council,” which he regarded as a democratic organ of working-class power. His engagement with this model led him to recognize the necessity of establishing a revolutionary party capable of effectively seizing state power—an insight that culminated in the founding of the Italian Communist Party in 1921. This study contributes to a deeper understanding of Gramsci’s reinterpretation of Marxism, particularly his effort to recalibrate the relationship between the economic base and the ideological–cultural superstructure. His theoretical contributions continue to shape contemporary analyses of politics, culture, and social transformation. )