The Effect of Aerobic Exercise on Inflammatory and Neurotrophic Factors in Parkinson's Disease

بیماری پارکینسون، دومین بیماری شایع نورودژنراتیو، با تخریب نورون‌های دوپامینرژیک جسم سیاه و کاهش سطوح دوپامین مشخص می‌شود که منجر به علائم حرکتی و غیرحرکتی می‌گردد. با وجود بهبود سیستماتیک تشخیص و کشف نشانگرهای زیستی جدید احتمالی در هر سال، روش‌های جدید دارویی و غیردارویی درمان و کاهش سرعت پیشرفت بیماری همچنان مورد توجه قرار نگرفته است. ورزش به ویژه تمرین هوازی در مدل‌های حیوانی پارکینسون محافظت‌کننده عصبی است و به تازگی، مطالعات بالینی انسانی اثر اصلاح‌کننده بیماری تمرینات هوازی را تأیید کرده‌اند. این مقاله مروری با هدف بررسی اثرات تمرینات هوازی بر فاکتورهای التهابی و نوروتروفیک در بیماری پارکینسون، به تحلیل 19 مطالعه از سال 2010 تا 2025 پرداخته است. نتایج نشان می‌دهد که تمرینات هوازی (مستمر، تناوبی و HIIT) با کاهش سیتوکین‌های پیش‌التهابی (مانند TNF-α، IL-1β، CRP)، افزایش فاکتورهای نوروتروفیک (BDNF، GDNF) و سیتوکین‌های ضدالتهابی (IL-10)، و کاهش استرس اکسیداتیو از طریق افزایش آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی (SOD، CAT) اثرات محافظتی عصبی دارند. این مداخلات همچنین علائم حرکتی و غیرحرکتی را بهبود می‌بخشند. ترکیب تمرینات هوازی با مکمل‌هایی مانند ویتامین E و عصاره سیر در برخی مطالعات اثرات هم‌افزایی نشان داده، اما نتایج متناقضی نیز گزارش شده است. این یافته‌ها از پتانسیل تمرینات هوازی به‌عنوان یک استراتژی مکمل غیر دارویی برای کاهش التهاب و بهبود کیفیت زندگی در بیماران پارکینسون حمایت می‌کنند. با این حال، بهینه‌سازی پروتکل‌های تمرینی و بررسی اثرات درازمدت نیازمند تحقیقات بیشتری است. پیشنهاد می‌شود برنامه‌های تمرینی متناسب با توانایی بیماران و با نظارت متخصصان طراحی شوند تا اثربخشی و ایمنی آن‌ها تضمین شود.