Modeling the discovery of changes and prediction of land use using optical sensors with Land Change modeler method (Study area: west of Tehran)

در دهه های اخیر، به دلیل رشد سریع شهرنشینی، به تغییرات کاربری اراضی توجه ویژه ای شده است، زیرا فضای نواحی شهری تحت تاثیر فعالیت های انسانی است و زندگی جمعیت جهان ارتباط تنگاتنگی با فعالیت های انسانی در سطوح شهر دارد. همین امر باعث شده که کاربری اراضی بر جنبه های اجتماعی،زیست محیطی، اقتصادی استفاده از اراضی تاکید کند. در این بین، شهرهای بزرگ ایران همانند تهران نیز از این قائده مستثنی نیستند. در این پژوهش منطقه غرب تهران از لحاظ تغییرات پوشش گیاهی و همچنین کاربری اراضی مورد ارزیابی قرار گرفت. تغییرات یا به نوعی تبدیلات کلاس های کاربری یا پهنه های شهری، کشاورزی، آبی، اراضی بایر و پوشش گیاهی همچون باغات از مواردی هستند که بررسی آنها پرداخته شد. بیشترین تغییرات در این میان تبدیل فضای سبز و پهنه های کشاورزی به پهنه بایر و سپس پهنه های شهری بوده است. البته در بخش هایی همچون پارک جنگلی چیتگر و باغ ملی گیاه شناسی شاهد افزایش تراکم پوشش گیاهی بوده ایم. در این پژوهش از تصاویر ماهواره ای لندست در سال های 2013 و 2020 استفاده گردید با استفاده از روش بیشترین شباهت به طبقه بندی کاربری ها در پنج کلاس آب، بایر، کشاورزی، پوشش گیاهی و مناطق شهری پرداختیم و در پایان نقشه تغییرات در سال 2027 تهیه و میزان تبدیل کاربری های مختلف به صورت جدول نشان داده شد.نتایج حاکی از آن بود که کاربری مناطق شهری در سال 2020 نسبت به 2013 افزایش یافته و در پیش بینی 2027 نیز این کاربری روند رو به افزایش خواهد داشت. کاربری کشاورزی در سال 2020 نسبت به 2013 کاهش یافته و در پیش بینی 2027 نیز این کاربری کاهش خواهد داشت. کاربری پوشش گیاهی در سال 2020 ، نسبت به 2013 کاهش داشته و در پیش بینی 2027 نیز این کاربری کاهش خواهد داشت.