Presenting a structural model for predicting the adoption of educational innovations based on self-leadership with the mediating role of knowledge sharing and creative self-efficacy in elementary school teachers

پژوهش حاضر با هدف برازش مدل مفهومی پذیرش نوآوری‌های آموزشی بر اساس خود رهبری با نقش واسطه‌ای تسهیم دانش و خودکارآمدی خلاق در معلمان دوره ابتدایی با مدل تجربی بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی با رویکرد معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی معلمان دوره ابتدایی شهر نهاوند در سال تحصیلی 1404-1403 بود. حجم نمونه با اساس نرم افزار چی پاور محاسبه و 195 نفر به‌عنوان نمونه با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده‏ها از پرسشنامه پرسشنامه‌ی تسهیم دانش جاکوبز و روود (2007)، پرسشنامه خودکارآمدی خلاق کاروسکی و همکاران (2012)، پرسشنامه خود رهبری هافتون و نک (2002) و پرسشنامه پذیرش نوآوری‌های آموزشی اندرسون (2008)، استفاده شد. داده‏ها با استفاده از نرم افزاز SPSS و SMART PLS تحلیل شد. یافته­های پژوهش نشان داد که خود رهبری بر پذیرش نوآوری‌های آموزشی، تسهیم دانش و خودکارآمدی خلاق تأثیر مثبت و مستقیم دارد. تسهیم دانش و خودکارآمدی خلاق بر پذیرش نوآوری‌های آموزشی تأثیر مثبت و مستقیم دارد. خود رهبری با نقش واسطه­ای تسهیم دانش و خودکارآمدی خلاق بر پذیرش نوآوری‌های آموزشی تأثیر مثبت و غیر مستقیم دارد. همچنین نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که مدل مفهومی مفهومی پذیرش نوآوری‌های آموزشی بر اساس خودرهبری با نقش واسطه‌ای تسهیم دانش و خودکارآمدی خلاق در معلمان دوره ابتدایی با مدل تجربی برازش دارد. این مطالعه نشان داد که خودرهبری در مفهومی پذیرش نوآوری‌های آموزشی حیاتی است. این پژوهش پیشنهاد می‌کند که چگونه معلمان می‌توانند از راهبرد‌های خودرهبری برای ترویج نوآوری‌های آموزشی استفاده کنند