Modeling the Interaction Pattern Between Self Regulatory Skills and Learning Disabilities in Students with Mild Intellectual Disability: A Learning Management Based Approach

مقدمه و هدف: اختلالات یادگیری در دانش‌آموزان کم‌توان ذهنی خفیف به‌دلیل ضعف در مؤلفه‌های شناختی و رفتاری، به‌ویژه مهارت‌های خودتنظیمی، پیامدهای تحصیلی قابل‌توجهی ایجاد می‌کنند و درک چگونگی تعامل این مهارت‌ها با حیطه‌های مختلف یادگیری از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف این پژوهش، «تبیین الگوی تعامل مهارت‌های خودتنظیمی و اختلالات یادگیری در دانش‌آموزان کم‌توان ذهنی خفیف: رویکردی مبتنی بر مدیریت یادگیری»، با بررسی الگوی تعامل میان مهارت‌های خودتنظیمی و عملکرد خواندن، نوشتن و ریاضی و تبیین نقش آن‌ها در فرایند مدیریت یادگیری این گروه از دانش‌آموزان بود. روش‌شناسی پژوهش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی–همبستگی است و با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند در دسترس بر روی ۳۰ دانش‌آموز کم‌توان ذهنی خفیف انجام شد. ابزارها شامل مقیاس‌های استاندارد کنش های اجرایی بارکلی و آزمون‌های عملکرد تحصیلی در سه حوزه خواندن، نوشتن و ریاضی بودند. داده‌ها با استفاده از تحلیل رگرسیون چندگانه به‌صورت جداگانه برای هر حوزه یادگیری تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد مهارت‌های خودتنظیمی، به‌ویژه مدیریت زمان، خودبازداری و کنترل تکلیف، توان پیش‌بینی معناداری برای عملکرد خواندن، نوشتن و ریاضی دارند. الگوی تعامل میان مهارت‌های خودتنظیمی و سه حوزه یادگیری نشان‌دهنده هم‌پوشی مفهومی و تأثیرگذاری مشترک این مؤلفه‌ها بر سازوکارهای پردازش، سازمان‌دهی و اجرای تکالیف تحصیلی بود. نتیجه‌گیری: پژوهش حاضر تأکید می‌کند که مهارت‌های خودتنظیمی نقش بنیادی در فرایندهای یادگیری دانش‌آموزان کم‌توان ذهنی خفیف دارند و رویکردهای مبتنی بر مدیریت یادگیری می‌توانند به تقویت عملکرد خواندن، نوشتن و محاسبات ریاضی آنان منجر شوند. این یافته‌ها اهمیت طراحی مداخلات آموزشی مبتنی بر تقویت مؤلفه‌های خودتنظیمی را برای بهبود عملکرد تحصیلی این گروه برجسته می‌سازد.