Realizing Islamic Governance Based on the Political-Intellectual Framework of the Two Leaders of the Islamic Revolution and Its Role in Sustaining the Revolution

حکمرانی اسلامی در منظومه فکری-سیاسی امام خمینی (ره) و امام خامنه‌ای (مدظله‌العالی)، به‌مثابه رکن بنیادین تحقق نظام اسلامی و تضمین استمرار انقلاب، جایگاهی محوری دارد. این حکمرانی برخاسته از مبانی توحیدی، مبتنی بر عدالت اجتماعی، هدایت ولایی، و مشارکت آگاهانه مردمی است و در تضاد با الگوهای سکولار و انسان‌محور غربی، طرحی جامع از مدیریت جامعه بر اساس ارزش‌های وحیانی و عقلانیت دینی عرضه می‌دارد. در این رویکرد، مشروعیت سیاسی از تلفیق حاکمیت الهی و رضایت مردم حاصل می‌شود؛ جایی که ولایت فقیه نقش واسطه‌ای میان هدایت الهی و مدیریت اجتماعی ایفا می‌کند. مردم‌سالاری دینی نیز نه صرفاً در عرصه‌های انتخاباتی، بلکه در تمام ساحت‌های تصمیم‌سازی و مسئولیت‌پذیری اجتماعی معنا می‌یابد. حکمرانی اسلامی در این چارچوب، با عدالت‌محوری به‌عنوان غایت و سازوکار، و استقلال‌طلبی به‌مثابه رهایی از نظام سلطه، به الگوی پایداری برای مقاومت سیاسی، پیشرفت تمدنی و مشروعیت تاریخی تبدیل می‌شود. از این منظر، ساخت تمدن نوین اسلامی تنها از رهگذر استقرار ساختارهایی ممکن خواهد بود که بر پایه هدایت الهی، مشارکت نخبگان، و ظرفیت‌سازی فرهنگی و سیاسی در بستر ایمان دینی استوار باشند. چنین الگویی، نه‌تنها بنیان بقاء جمهوری اسلامی، بلکه افق تحول در سطح امت اسلامی را نیز ترسیم می‌کند.