From Conflict to Balance: A Novel Model for Improving Corporate Governance and Risk Management

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:8.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:107%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} پیچیدگی کسب و کار و رقابت شدید، تعارض منافع مدیران و سهامداران را تشدید کرده است؛ این تعارض که به عنوان مشکل نمایندگی شناخته می ‌‌ شود مانعی برای تحقق اهداف سازمانی و مدیریت ریسک کارآمد است. حاکمیت شرکتی با استفاده از سازو ‌‌ کارهای مناسب، نقش کلیدی در کاهش این تعارض ایفا می ‌‌ کند. هدف پژوهش حاضر بهبود حاکمیت شرکتی در راستای مدیریت ریسک می ‌‌ باشد. ابتدا با استفاده از داده‌های ده بانک در سال‌های ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۲ و روش گشتاورهای تعمیم‌یافته ( GMM )، رابطه میان مؤلفه‌های حاکمیت شرکتی و کفایت سرمایه بررسی گردید سپس با استفاده از نتایج حاصل از رگرسیون نسبت به طراحی بازی میان هیأت مدیره و سهامداران شکل گرفت. نتایج نشان می ‌‌ دهد که مالکیت نهادی و شفافیت تأثیر مثبت و پاداش هیأت‌مدیره تأثیر منفی بر کفایت سرمایه دارند همچنین تعادل نش در این بازی، استراتژی مدیریت ریسک بالا و حاکمیت شرکتی ضعیف بوده که این نتیجه نشان‌دهنده تعارض میان منافع کوتاه‌مدت و بلندمدت است؛ جایی که سهامداران با انتخاب حاکمیت ضعیف، سود کوتاه‌مدت بیشتری کسب می‌کنند، در حالی که هیأت مدیره جهت پایداری سیستم مجبور به پذیرش مسئولیت‌های بیشتری در مدیریت ریسک است این پژوهش طراحی سازوکارهای انگیزشی را جهت بهبود تعاملات این دو گروه پیشنهاد می ‌‌ دهد.