Sojourners’ Dystopia in P. D. James’s The Children of Men

Bu makale, P. D. James’in 1992 tarihli romanı The Children of Men ile Alfonso Cuarón’un 2006 tarihli film uyarlamasında göçmenlerin farklı temsillerini incelemeyi amaçlar. Bu eserler, distopik bir dünyada yaşam, toplumsal kaygılar, nüfus azalmasının yarattığı endişe ve göçmen deneyimine dair birbirinden farklı bakış açıları sunar. Her iki anlatının merkezinde de kitlesel kısırlık sorunu ve totaliter bir hükümet altında hayatlarını sürdüren insanların yaşantısı vardır. Aynı şekilde, iki anlatıda da göçmenler Birleşik Krallık’a çeşitli hizmet işleri yapmak için getirilir ve toplumda hiçbir hak ve insani varlığa sahip değillerdir. Göçmen sorununa romanda ve film uyarlamasında farklı ağırlıklarda yer verilmiştir. Bu makale, her iki anlatıda da göçmen meselesinin nasıl ele alındığına değinmeyi amaçlar. Kısaca, roman kitlesel kısırlık ve nüfusun hızlı azalmasına daha çok odaklanırken, film göçmenlerin içinde bulunduğu durumu ve oynadığı merkezi rolü daha ön plana çıkarır. Makale, roman ve filmdeki bu odak kaymasının nedeninin dünya çapında artan insan hareketliliği nedeniyle yükselen kaygılar ile açıklanabileceğini ileri sürer.