Between zeal and fanaticism. On vices of excess

Artykuł rozwija neoarystotelesowską koncepcję fanatyzmu wraz z odpowiadającą jej cnotą pełnego zaangażowania (cnotliwej gorliwości) oraz przeciwstawną wadą zaniedbania. Odchodząc od niedawnych ujęć proponowanych przez Cassama i Battaly, artykuł dowodzi, że wadliwość fanatyzmu nie tkwi w jego treści (można być wadliwym fanatykiem nawet w słusznej sprawie) ani w jego konsekwencjach (przygodnie dobre rezultaty nie przekształcają wady w cnotę). Zamiast tego argumentuje, że wadliwość fanatyzmu ma źródło w jego nadmiarowej formie. W przeciwieństwie do ujęcia Katsafanasa, które podkreśla destruktywną psychologię fanatyków, przedstawiane tu podejście jest psychologicznie "cieńsze", lecz moralnie "grubsze", koncentrując się na wadliwości nadmiaru. Takie podejście pomaga wyjaśnić wewnętrzną logikę fanatycznej "moralności". Artykuł przedstawia również alternatywne wyjaśnienie bardziej przyziemnych przypadków "fanatyzmu”, sugerując, że takie sytuacje lepiej rozumieć w kategoriach języka hiperbolicznego.