Polski (bez)ruch – CPK i wizualność industrialnych półperyferiów

Narastająca obecność wizualizacji w mediach skłania do refleksji nad ich rolą we współczesnym systemie reprezentacji. Centralny Port Komunikacyjny jest jednym ze sposobów organizowania dyskursu i pragnienia. Autorzy, przez pryzmat psychoanalizy lacanowskiej, traktują wizualizacje CPK jako przejaw fantazmatu, wskazując na ich nadprodukcję i odmienną funkcję niż w XX wieku. Megaprojekty, jak CPK, wpisują się w logikę kapitalizmu, działając jako narzędzia władzy kierujące pragnieniem. Wizualizacje redukują różnorodność świata do funkcjonalności, tworzą futurystyczną wizję technologicznej rzeczywistości, a jednocześnie wykluczają pracowników ze sfery symbolicznej. Zdehumanizowana przestrzeń przepływu zasobów ogranicza ruch a zewnętrze jawi się jako wybrakowane. Kolejne etapy megaprojektów nie stanowią osobnych całości, ale rodzaj procesu podsycającego stałe zaangażowanie.