The Diwedd/End Garden: A Garden for the End of Things

This paper investigates the fragmented nature of the Diwedd Garden—a guerrilla garden the author has cultivated from waste and fly-tipped materials on a forgotten plot overlooking Swansea Bay, South Wales. Situated on a liminal hillside alleyway, this assemblage-based practice explores how geographers might adopt ‘broken world thinking’ (Jackson 2014: 221) to engage creatively and critically with the production of urban space. By treating discarded fragments as both the residue and the raw material of regeneration, this paper considers how such acts of reclamation can seed new imaginaries of hope. Over a year, the author helped gather and repurpose what Haraway (2016: 57) calls the ‘excrement of the Capitolocene,’ composting it—quite literally—like a ‘mad gardener’. In doing so, this creative contribution reflects on Latour’s (2004: 246) proposition that ‘the critic is not the one who debunks, but the one who assembles,’ suggesting that creative, material engagement offers alternative, embodied ways of knowing and relating within spatial theory. Mae'r papur hwn yn ymchwilio i natur dameidiog Gardd Diwedd—gardd guerrilla y mae'r awdur wedi'i meithrin o wastraff a deunyddiau sydd wedi cael eu tipio'n anghyfreithlon ar ddarn o dir sydd wedi mynd yn angof ac yn edrych dros Fae Abertawe. Ar lwybr ar ochr bryn, mae'r ymchwil hon sy'n seiliedig ar ddull cydosod yn mynd i’r afael â sut y gallai daearyddwyr fabwysiadu 'broken world thinking' (Jackson 2014: 221) i ymwneud yn greadigol ac yn feirniadol â chreu gofod trefol. Drwy drin darnau a luchiwyd yn weddillion ac yn ddeunydd crai adfywio, mae'r papur hwn yn ystyried sut y gall gweithredoedd adfer o'r fath ddychmygu gobaith ar ei newydd wedd. Dros gyfnod o flwyddyn, roedd yr awdur wedi helpu i gasglu ac ailddefnyddio'r hyn y mae Haraway (2016: 57) yn ei alw’n 'excrement of the Capitolocene,' gan ei gompostio—yn llythrennol—fel 'garddwr gwallgof'. Wrth wneud hynny, mae'r cyfraniad creadigol hwn yn myfyrio ar gynnig Latour (2004: 246) 'the critic is not the one who debunks, but the one who assembles,' gan awgrymu bod ymwneud yn greadigol ac yn faterol yn cynnig ffyrdd diriaethol a gwahanol o wybod a pherthnasu ym maes theori ofodol.