Digital Games Do Isolate Us? The Relationship between Digital Game Addiction and Loneliness

Bu araştırma, öğrencilerin dijital oyun bağımlılığı ile yalnızlık düzeyleri arasındaki ilişkiyi incelemek amacıyla yapılmıştır. Araştırmanın örneklem grubu, 2024-2025 akademik yılında Bitlis ilinde öğrenim gören Bitlis Eren Üniversitesi ve Hikmet Kiler Fen Lisesi öğrencilerinden oluşan toplam 303 gönüllü öğrenciden oluşmaktadır. Bu öğrencilerin 134'ü kız, 169'u erkektir. Araştırmada nicel yöntemlerden ilişkisel tarama modeli kullanılmıştır. Araştırma kapsamında kullanılan veri toplama formu üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölüm, araştırmacı tarafından hazırlanan “Kişisel Bilgi Formu”ndan oluşmakta; ikinci bölüm, geçerliliği ve güvenilirliği belirlenmiş olan “Di-jital Oyun Bağımlılığı” ölçeğinden oluşmaktadır. Üçüncü bölüm ise “Yalnızlık Ölçeği”ni içermektedir. Araştırmada verilerin analizi SPSS istatistik paket programı ile yapılmıştır. Araştırma bulgularında, cinsiyet değişkeni ile dijital oyun bağımlılığı ölçeği arasında anlamlı bir fark olduğu belirlenmiştir. Ayrıca, dijital oyunlara har-canan zaman değişkeni ile dijital oyun bağımlılığı ölçeği ve yalnızlık ölçeği arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık tespit edilmiştir. Regresyon ve korelasyon ana-lizleri sonucunda, düşük düzeyde pozitif bir ilişki olduğu tespit edilmiştir. Sonuç olarak, dijital oyun bağımlılığı ölçeğinin yalnızlık üzerinde önemli bir öngörücü değişken olduğu belirlenmiştir; ancak bu öngörücü düzeyin düşük olduğu görülmektedir. Bu sonuç, dijital oyun bağımlılığının yalnızlık üzerinde istatistiksel olarak anlamlı bir etkiye sahip olduğunu, ancak bu etkinin sınırlı bir düzeyde gerçekleştiğini göstermektedir. Bununla birlikte, dijital oyun bağımlılığının yalnızlık hissine katkıda bulunabileceğini gösterse de, bu katkının düşük olduğu dikkate alınmalıdır.