Investigation Of Rifampicin And Second Generation Antibiotic Resistance Genes In Mycobacterium Tuberculosis Complex Strains Isolated In Düzce University Between 2004-2021

Amaç: M. tuberculosis complex (MTBC) suşlarında antibiyotik direncine neden olan gen paternlerini moleküler yöntemlerle belirlemek. Yöntem: 2004-2021 yılları arasında izole edilen rifampisine dirençli on dokuz MTBC suşu çalışmaya dahil edilmiştir. Bu suşların MTBC genotipine sahip türleri ve MTBDR plus genotipi ile rifampisin direncine neden olan gen paterni analiz edildi. Bulgular: İzolatların on dokuzu MTBC genotip yöntemi ile M. tuberculosis/canetti olarak tanımlanmıştır. Bunlardan yedisi genotipik olarak rifampisine dirençliydi. Dirençli izolatlardan birinde WT8 ve WT6 bantlarında delesyon, birinde WT8 bandında delesyon, birinde WT7 bandında delesyon ve rpoBMUT2A mutasyonu ve dördünde WT8 bandında delesyon ve rpoBMUT3 mutasyonu vardı. Dirençli izolatların yedisi genotipik olarak INH dirençliydi. Bunların beşinde katGWT bandında delesyon ile katGMUT1 mutasyonu ve ikisinde sadece inh AMUT3B mutasyonu. Çok ilaca dirençli 10 MTBC izolatından dokuzu GenoType MTBDR sl ver 2.0 yöntemi kullanılarak ikinci nesil ilaçların hiçbirine genotipik olarak dirençli bulunmamıştır. Bir izolat bu test ile değerlendirilememiştir. Sonuç: ÇİD-TB ve RR-TB varlığı özellikle TB kontrolünde önemli bir zorluktur ve bu durum moleküler yöntemlere olan ihtiyacı artırmaktadır. Halen kültürün yerini almamış olsa da, TB tedavisi ve kontrolünde bize fayda sağlayacak yeni moleküler yöntemlerin kullanılmasına ve geliştirilmesine ihtiyaç vardır.