Investigation of Speech Disfluencies in Turkish Speakers Aged 65-85: A Preliminary Descriptive Study

Amaç: Yaşlı bireyler, diğer yaş dönemlerinden farklı olarak bu döneme özgü dil ve konuşma özellikleri sergilerler. Bu özelliklerden biri, dilsel, bilişsel ve motor süreçlerle yakından ilişkili olan konuşma akıcılığıdır. Bu çalışma, Türkçe konuşan yaşlı bireylerin konuşma akıcısızlıklarına dair ilk ön normatif verileri sunmayı amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntemler: Çalışmaya, 65-85 yaş aralığında, ana dili Türkçe olan 60 birey katılmıştır. Katılımcılar, genç yaşlılar (65-74 yaş) ve orta yaşlılar (75-85 yaş) olmak üzere 2 gruba ayrılmıştır. Demans durumunu dışlamak için Standart Mini Mental Test kullanılmıştır. Her katılımcının 5 dk'lık konuşma örneğinden 400 hecelik bir kesit değerlendirilmiştir. Tüm örneklerin rastgele seçilmiş, %20'si bir dil ve konuşma terapisi yüksek lisans öğrencisi tarafından incelenmiş ve 2 değerlendirici arasındaki uyumun yüksek olduğu tespit edilmiştir (κ=0,61-1,00). Verilerin analizi için Mann-Whitney U testi ve Spearman korelasyon analizi kullanılmıştır. Bulgular: En sık gözlemlenen akıcısızlık türleri sesli (doldurulmuş) duraklama (%2,30) ve tereddütler (%1,18) olmuştur. Yaş ile tek heceli kelime tekrarları ve toplam kekemelik benzeri akıcısızlıklar arasında pozitif yönde anlamlı bir ilişki bulunmuştur (p<0,05). Ancak yaş ile normal akıcısızlıkların toplam yüzdesi arasında anlamlı bir ilişki saptanmamıştır (p>0,05). Sonuç: Türkçe konuşan yaşlı bireylerde görülen akıcısızlıkların dağılımı literatür dikkate alındığında çocukluk, ergenlik ve yetişkinlik dönemlerindeki bireylerden farklı görünmektedir. En sık görülen sesli (doldurulmuş) duraklama ve tereddütlerin bu yaş grubunun bilişsel ve dilbilgisel özelliklerini yansıttığı düşünülmektedir. Ayrıca, bu akıcısızlıkların konuşma sürecini yönetmek ve zaman kazanmak için bir strateji olarak kullanıldığı da öne sürülebilir.