“Do they do our thozhil?”

This article shows how acts of refusal mediated different experiences of uncertainty among the artisanal fishermen who lived and worked in Ennore’s (Chennai, India) polluted landscape. In uncovering how some of these uncertainties were experienced as a result of histories of urban segregation that rendered peripheral locations like Ennore seemingly appropriate to house polluting industries, and thereafter sustained through the bodily demands of thozhil (the profession of artisanal fishing) in a contaminated river, the article posits acts of partial, processual, and contradictory forms of refusal as ways in which different fishermen reconciled some of their experiences of living with Ennore’s petrochemical pollution. In critically engaging emic terms like area and thozhil that the fishermen used to flag their stances of refusal, and also showing how collective assemblies became instrumental in challenging Ennore’s polluting industries, the article argues that refusal not only helped the fishermen forge lives and make claims in places that were becoming more industrial and toxic but also mediated their relationship to a place they knew as, and desired to continue calling, their home. அருப்பொருள் இந்த கட்டுரை, எண்ணூர் மாசடைந்த நீர்நிலைகளில், பாரம்பரிய முறையில் மீன்பிடிக்கும் மீனவர்களின், வாழ்வாதார ஐயப்பாடுகளை விளக்குகிறது. பல இரசாயன ஆலைகளை சுமக்கும், நகரத்தின் விளிம்பில் தள்ளப்பட்ட எண்ணூரின்,‘நகர்புற-பிரிவினை’ வரலாற்றை ஆராய்ந்து , சுகாதாரமற்ற நீரில் இறங்கி மீன்பிடி தொழில் செய்யும் மீனவர்களின் தேவைகளை கண்டறிந்து, எண்ணூர் மீனவர்கள் எவ்வாறு தங்களின் வேறுபட்ட அனுபவங்களை வைத்து ‘எண்ணெய் கசிவு’ போன்ற மாசுப்பாட்டை எதிர்த்தனர் என்பதை, நடைமுறை கூறுகள், செயல்முறை வழக்கம் மற்றும் முரண்பாடுகளின் மூலமாக இக்கட்டுரை நிறுவுகிறது. ‘ஏரியா’ மற்றும் ‘தொழில்’ போன்ற வட்டார வழக்குகளை பயன்படுத்துவதன் மூலமாக, எண்ணூரை மட்டுமே தங்கள் வீடாக கொண்ட மீனவ மக்களின் மனநிலையையும், மாசுபாட்டை எதிர்க்கும் சமூக கூட்டுறவையும் புரிந்துகொள்ளமுடிகிறது. தங்களுக்கே சொந்தமான மொழிநடையிலும், பெரும் இரசாயன ஆலைகளை எதிர்க்கும் தங்களின் நிலைப்பாட்டின் வாயிலாக எண்ணூர் மீனவர்கள் எப்படி தங்கள் வாழ்வாதாரம் மட்டுமின்றி, தாம் வாழ்ந்து மணலுக்கும் தம்மை வளர்த்த கடலுக்கும் இடையேயான உறவினை வலுவூட்டுகிறார்கள் என்பதை இந்த கட்டுரை ஆறிந்தாய்கிறது.