BİR ORTA ÇAĞ İNGİLİZ ROMANSINDA İÇSELLİK: SİR GAWAİN VE YEŞİL ŞÖVALYE ROMANSINDA ZİHİNSEL BİR MANZARA ARAYIŞI

En çarpıcı Orta Çağ İngiliz romansları arasında sayılan Sir Gawain ve Yeşil Şövalye, on dördüncü yüzyılda isimsiz bir şair tarafından yazılmıştır. Çağın popüler romanslarıyla uyumlu bir biçimde, geleneksel bir romansın temel özelliklerini gösterir: geçmişin ve toplumsala yabancı olanın çağrılışı, olağanüstünün kullanımı, duyumsal bir dilin yoğun kullanılışı, yolculuk ve arayış motifi, adap kuralları ve saray aşkı geleneği gibi. Fakat aynı zamanda, geleneksel bir romansa uymayan, alışılmadık özellikleri de olan bu şiir, romans türünü sorgular ve dönüştürür de. Gawain lekesiz, saf, yiğit bir şövalye değildir. Ne erdem örneği ne de ideal kusursuzluğun cisimleşmiş halidir. Kusurlu, yanılabilir ve noksan bir insan gibi resmedilmiştir. Mükemmelliği simgeleyen kalkanı ve ona hediye edilen kemer sembolleri, yani erkeklik düzeni ve kadınlık ilkesi arasında gidip gelmektedir. İç çatışmaları vardır. Bu çalışma, Gawain’in vahşi doğaya doğru yaptığı yolculuğun, aslında kendi zihnine doğru yaptığı bir yolculuk gibi okunmasını önermektedir. Bu çalışma, diyalektik gerilimin ve iç çatışmaların bu romansa nasıl içsellik kazandırdığını araştırmaktadır.