MENTAL BARRIERS TO REDUCE VULNERABILITY TO INJURY DURING A FALL: AN ELEMENTARY ISSUE OF PERSONAL SAFETY IN A GLOBAL CIVILIZATION

Skutki niezamierzonego upadku człowieka są postrzegane jako poważny problem zdrowia publicznego. Celem poznawczym pracy była argumentacja oparta na dowodach, że radykalny postęp profilaktyki skutków niezamierzonych upadków jest możliwy pod warunkiem przełamywania mentalnych barier wśród podmiotów o potencjalnych kompetencjach dokonania zmian od mikro do makro skali. Jako metodę zastosowano przegląd narracyjny publikacji dokumentujących osiągnięcia ekspertów „Polskiej Szkoły Bezpiecznego Upadania” mających związek z mentalnymi aspektami powszechnego wdrożenia metod redukujących zjawisko podatności na uszkodzenia ciała podczas upadku w całej ontogenezie. Uczestnicy najważniejszych eksperymentów pedagogicznych deklarowali, że: nauczanie technik bezpiecznego upadania miało sens zarówno w przypadku osób zdrowych, jak i osób z grup wysokiego ryzyka (95% odpowiedzi studentów fizjoterapii); wszystkie osoby po amputacji i 83% pacjentów z wadą wzroku było przekonanych, że nauczanie technik bezpiecznego upadania w grupach o podwyższonym ryzyku upadków ma sens; jedna odpowiedź pacjenta z wadą wzroku (16%) brzmiała „nie wiem” i nikt z badanych nie zaprzeczył celowości nauczania technik bezpiecznego upadania. Naturalną zdolność ochrony rąk i głowy podczas niezamierzonego upadku dziecko zaczyna zatracać w trzecim roku życia. Dlatego umiejętność bezpiecznego upadania jest najpewniejszym ze sposobów redukowania w przyszłości liczby osób, które na skutek obrażeń doznanych podczas upadku spędziłyby resztę życia w niepełnosprawności.