Spiritual care provided by a physician in a pain management clinic: a bidirectional relationship between chronic non-cancer pain and spirituality

Ostatnie lata przyniosły znaczący wzrost liczby badań na temat związków pomiędzy duchowością a doświadczeniem choroby przewlekłej. Zmiany zachodzące w tej sferze mogą przyjąć jeden z trzech kierunków. U niektórych pacjentów doświadczenia i przekonania duchowe mogą obniżać ich jakość życia (ang. spiritual distress), a nawet nasilać odczuwanie bólu. U innych chorych cierpienie może wywołać całkowity zanik życia duchowego. Duchowość może też rozwijać się i pomagać zaadaptować się do choroby. Ta trzecia możliwość polega na tzw. pozytywnym duchowym radzeniu sobie z chorobą (ang. spiritual coping). Pacjent może wykorzystać swoje przekonania i doświadczenia związane z sensem życia, sensem cierpienia oraz transcendencją, aby odnaleźć odporność, a nawet akceptację w obliczu lepiej lub gorzej kontrolowanego bólu przewlekłego. Biorąc pod uwagę istnienie takiej możliwości celem opieki duchowej będzie właśnie przywrócenie pacjentom, którzy prezentują dystres duchowy, dobrostan w tym zakresie (ang. spiritual well-being). Lekarze mogą zapewnić poprawiającą jakość życia opiekę duchową, poprzez przyjęcie odpowiedniej postawy wobec pacjentów oraz rozmawiając z nimi o historii ich życia oraz przekonaniach i doświadczeniach duchowych. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie publikacji i dowodów naukowych na ten temat oraz opisanie propozycji modelu udzielania opieki duchowej w poradni leczenia bólu. Omówione zostanie również przygotowanie lekarzy do udzielania opieki duchowej, które polega m.in. na poznaniu i umocnieniu ich własnej duchowości. Należy podkreślić, że lekarze nie powinni wchodzić w kompetencje kapelanów ani uprawiać żadnego rodzaju prozelityzmu.