TREATMENT OF ACNE VULGARIS, OR EVERYTHING WE SHOULD KNOW ABOUT ISOTRETINOIN

Trądzik pospolity to stan zapalny dotykający mieszki włosowe i gruczoły łojowe. Patogeneza trądziku pospolitego jest wieloczynnikowa. Zidentyfikowano cztery główne czynniki: nadmierna produkcja łoju, hiperkeratoza naskórka mieszka włosowego, prozapalne działanie Cutibacterium acnes oraz stan zapalny. Izotretynoina, znana również jako kwas 13-cis retinowy, jest zatwierdzona do użytku w Europie od 1983 roku. Działa poprzez zmniejszenie wielkości gruczołów łojowych, zmniejszenie produkcji łoju, kontrolę wzrostu komórek oraz zmniejszenie keratynizacji. Doustna izotretynoina jest skuteczną terapią ogólnoustrojową stosowaną w leczeniu ciężkiego, hormonalnego oraz opornego na leczenie trądziku. Typowe stosowanie izotretynoiny wiąże się z licznymi wyzwaniami i ograniczeniami. Lista skutków ubocznych jest długa, ale ich występowanie zależy głównie od dawki i czasu trwania leczenia. Kluczowe efekty uboczne dotyczą teratogenności, podczas gdy najczęstsze obejmują suchość skóry i błon śluzowych. Możliwe działania niepożądane mogą obejmować zwiększone ryzyko depresji, zaburzenia czynności wątroby, podwyższone poziomy trójglicerydów, bóle mięśniowo-szkieletowe. Większość skutków ubocznych ustępuje po zakończeniu terapii, a zwiększona świadomość pacjenta może zapobiec lub zmniejszyć ich występowanie. Systematyczne monitorowanie poziomów enzymów wątrobowych, profilu lipidowego i morfologii krwi jest ważne w zapobieganiu rozwoju skutków ubocznych.